บทที่ 284

“ให้เราทั้งคู่อยู่ตามลำพังเถอะ” เจเรมี่เอ่ยขัดจังหวะโรส

เธอจ้องเมเรดิธที่นอนเงียบอยู่ โรสแกล้งเช็ดน้ำตาหลอก ๆ ออกจากมุมตาของเธอ “ถ้างั้นฉันจะให้นายอยู่กับเมเรดิธตามลำพังอย่าลืมดูแลเมเรดิธด้วยล่ะ เธอไม่สามารถรับเรื่องที่กระทบกระเทือนจิตใจได้อีก”

จากนั้น โรสหันหลังและออกไป ก่อนจะเดินไปที่ประตูและปิดมัน

เจเรมี่เดินไปหาเมเรดิธที่นอนเงียบ ๆ อยู่บนเตียง

เมเรดิธแสดงออกมาให้ดูน่าสงสาร เธอหลับตาลงเอียงคอไปอีกด้านหนึ่งเหมือนจงใจหลบหน้าเจเรมี่

“ผมได้พูดคุยกับหมอที่เก่งที่สุดที่สามารถรักษาคุณได้แล้ว ขาของคุณจะหายดีในอีกไม่นาน” เขาพูดออกมาอย่างใจเย็น “ถ้าคุณไม่อยากให้ผมอยู่ งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะ”

เมื่อได้ยินแบบนั้น เมเรดิธจึงรีบพูดออกมาแฃะเธอไม่รอช้าที่จะคว้ามือรั้งเขาเอาไว้

“อย่าไปนะ เจเรมี่!”

เธอจ้องชายคนนั้นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักจากนั้นน้ำตาก็เริ่มไหลออกมาเต็มหน้าอย่างน่าสงสาร

“นี่คุณต้องเกลียดฉันมากเลย ใช่ไหม เจเรมี่? คุณไม่อยากเจอฉันอีกแล้วใช่ไหม?” น้ำเสียงของเธอไร้เรี่ยวเเรงและผิวของเธอซีดลง แสดงถึงว่าเธอกำลังป่วยมาก “ฉันอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณ เจเรมี่ คุณไม่รู้เหรอ? ฉันสามารถทำทุกอย่างได้ ในชีวิตของฉัน ถ้านั่นหมายความว่าฉันจะยังมีคุณอยู่ ฉันยอมตายดีกว่าต้องเสียคุณไป!”

น้ำตาเริ่มไหลออกมาทำให้เธอดูน่าสงสาร ทว่า สีหน้าของเจเรมี่เองยังคงแข็งกร้าวเหมือนเขาดูเมินการกระทำของเธอ

เมเรดิธสะอึกสะอื้น ด้วยน้ำตาแห่งความเศร้าโศกเสียใจไหลผ่านแก้มเธอ “ฉันรู้ว่าฉันทำผิดไปแล้วและนั่นมันทำให้คุณผิดหวังมาก เจเรมี่ แต่เรามีความหลังกันมากมาย คุณจะไม่ให้โอกาสหรือให้อภัยฉันหน่อยเหรอ?”

“โอกาส?” ในที่สุดเจเรมี่ก็ตอบสนองเธอ ชายคนนั้นหัวเราะอย่างไร้อารมณ์ขัน น้ำเสียงของเขาฟังดูคมชัดเมื่อเขาพูดว่า “มีใครเคยให้โอกาสมาเดลีนบ้าง?”

“...” เมเรดิธตะลึง ไม่คิดว่าเจเรมี่จะถามเธอแบบนี้

หัวใจของเธอเต้นรัวอย่างอธิบายไม่ถูกขณะที่เธอเงยหน้าสบกับดวงตาที่เย็นชาและมืดมนของเจเรมี่