บทที่ 290

“ขอให้สนุกนะ วีล่า ควินน์! พวกเขาก็ไม่เลว!”

“เธอไม่อายบ้างหรือไง เมเรดิธ ครอว์ฟอร์ด?”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ... บางทีถ้าเธอขอร้องฉันดี ๆ ฉันอาจจะคิดอีกทีว่าจะปล่อยเธอไปก็ได้ แต่น่าเสียดาย ถ้าเธอดื้อดึงขนาดนี้ก็ตายไปซะ!” ดวงตาของเมเรดิธแข็งกร้าวพร้อมรอยยิ้มชั่วร้ายปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่ถูกผ้าพันแผลปิดไว้

มาเดลีนปฏิเสธที่จะยอมให้เมเรดิธทำร้ายเธอได้อีก โดยเฉพาะอย่างยิ่งก่อนที่เธอจะได้แก้แค้นกับทั้งหมดที่เคยทำกับเธอในตอนนั้น

ขณะที่มองชายสี่คนที่เข้ามาใกล้เธอมา มาเดลีนค่อย ๆ ยกหมัดขึ้น

เธอยอมสู้ตายดีกว่าที่จะปล่อยให้ตัวเองตกไปอยู่ในเงื้อมมือของคนทรามพวกนี้

สายตาของเธอมองไปเจอเข้ากับท่อนไม้ข้างกำแพ งเธอรีบหยิบมันขึ้นมาก่อนที่ใครจะหยุดเธอได้ทัน

“โอ้? ช่างเป็นอะไรที่น่ากลัวแบบนี้ ฉันชักตื่นเต้นซะแล้วสิ” ชายที่มีแผลเป็นยิ้มออมมาอย่างน่าเวทนาพร้อมกับเอามือถูคางของเขา ขณะที่เขาจ้องไแท่งไม้ในมือของมาเดลีนอย่างไม่พอใจ “ฉันจะไม่ต่อสู้ถ้าฉันเป็นเธอนะ คนสวย กลัวว่าเธอจะถูกตีซะเปล่า ๆ สำหรับพฤติกรรมที่ไม่น่ารักนี้”

มาเดลีนเดินไปหาชายที่มีแผลเป็นพร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ยที่ดึงดูดความสนใจ “คนที่ควรกังวลคือตัวนายเอง!”

“ฮ่า ฮ่ าฮ่า…” ชายมีแผลเป็นตะคอกพร้อมกับเสียงหัวเราะ เขาไม่ได้กังวลเกี่ยวกับคำขู่ของมาเดลีนเลย พร้อมด้วยอันธพาลอีกสามคนเดินหน้าเข้ามาพร้อมกัน

จากนั้น มาเดลีนยกขาขึ้นไปเข้าระหว่างกาง ขาของชายที่มีแผลเป็นบนใบหน้า!

“โอ๊ย!” ชายคนนั้นร้องโหยหวน! ชายคนนั้นกลิ้งไปรอบ ๆ พื้นด้วยความเจ็บ “นังตัวดี! ฉันต้องการให้ลูกเจี๊ยบตัวนี้ถูกทำลาย! ให้เธอชดใช้ซะ!”

“ครับ เจ้านาย!” อันธพาลที่เหลือปฏิบัติตาม เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดอันตรายนี้ซ้ำขึ้นอีกครั้ง หนึ่งในนั้นจึงนำสเปรย์ยาสลบออกแล้วเล็งไปที่ใบหน้าของมาเดลีน

มาเดลีนพลาดท่าหายใจเอากลิ่นของสเปรย์นั้นเข้าไป ทำให้เธอเกิดอาการเวียนหัว

มาเดลีนกลั้นหายใจอย่างรวดเร็ว แต่เธอก็เริ่มมองเห็นดวงดาวระยิบระยับบ้างแล้ว รอยยิ้มของผู้ชายที่น่าสมเพชไม่กี่คนแบ่งออกเป็นหลาย ๆ คนและแต่ละคนได้รุมล้อมรอบเธออยู่

มาเดลีนรู้สึกว่าขาของตัวเองอ่อนลง ถึงแม้จะใช้ไม้ค้ำยันตัวเองเธอก็ไม่สามารถขจัดเสียงหัวเราะที่น่าสะอิดสะเอียนจากรอบตัวเธอได้

“ไปสิ! วิ่ง! ทำไมเธอไม่วิ่งล่ะ ฮ่ะ?”