บทที่ 291

ฤทธิ์ของยาสลบทำให้มาเดลีนรู้สึกมึนงง เธอมีความคิดแวบหนึ่งเข้ามาในหัวแบบเลือนลาง มีใครบางคนเรียกเธอว่ามาเดลีนและเขายังบอกอีกว่าเธอไม่เป็นอะไรแล้วนะ

มาเดลีนพยายามลืมตาขึ้นเพื่อจะดูว่าคนคนนั้นเป็นใคร แต่ว่าเปลือกตาเธอกลับหนักขึ้นในวินาทีนั้น ด้วยสัญชาตญาณ เธอโน้มตัวไปหาผู้ชายคนที่ไม่ยอมปล่อยให้เธอเป็นอันตราย บางทีอาจเป็นเพราะเขาให้ความรู้สึกปลอดภัยแก่เธอ

นี่อาจเป็นครั้งแรกที่มาเดลีนรู้สึกได้ถึงความหมายของการโดนปกป้อง

สิ่งที่เธอต้องเผชิญในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาไม่มีครั้งไหนเลยที่ได้รับความเจ็บเล็กน้อย และทุกครั้งที่เธอปรารถนาให้ใครสักคนมาช่วย ทุกครั้งสิ่งที่เธอได้กลับเป็นเพียงความเจ็บปวดที่เพิ่มมากขึ้น

มันมาถึงจุดที่เธอยอมแพ้และสิ้นหวังกับทุกสิ่งเพราะหัวใจของเธอเหนื่อยล้าจากการผิดหวังจากเรื่องทั้งหมดนั้น

ตอนนี้ เธอเข้าใจแล้วว่าความหมายของการมีใครสักคนคอยหนุนหลังมันอุ่นแค่ไหน...

เจเรมี่รู้สึกได้ว่าคนในอ้อมแขนของเขาโน้มตัวเข้าในอ้อมกอดของเขามากขึ้น มือของเธอค่อย ๆโอบขึ้นรอบคอเขาไว้เหมือนเป็นการทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยขึ้น

เจเรมี่มีสติกลับมายังเหตุการณ์ปัจจุบัน เขาจ้องมองผู้หญิงที่อยู่ในอ้อมแขนของตัวเอง เจเรมี่อดไม่ได้ที่จะนึกถึง มาเดลีน ครอว์ฟอร์ด ที่เขาได้สูญเสียไปเมื่อนานมาแล้ว

“คุณรู้สึกยังไงบ้าง วีล่า?” เขาถาม แม้จะรู้ดีว่าเธอไม่ใช่มาเดลีน แต่การปรากฏตัวของเธอในตอนนี้ทำให้เจเรมี่รู้สึกว่ามันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะไม่ให้ความสนใจกับผู้หญิงคนนี้

คิ้วของมาเดลีนขมวด “มึน…”

“ผมจะพาคุณไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้!“ เจเรมี่อุ้มเธอไปที่รถทันที

“เจเรมี่!”

เขารู้สึกแปลกใจที่ได้ยินเสียงเมเรดิธดังมาจากหลังโกดัง

เจเรมี่หยุดชะงักและหันกลับไปมองทางต้นทางสิ่งที่เขาเห็นมีเพียงเมเรดิธที่คุกเข่าอยู่บนพื้นกับน้ำตาไหลอาบบนใบหน้าของเธอ เสื้อผ้าของเธอเละเทะขณะชี้นิ้วไปที่อันธพาลที่เขาจัดการ “เจเรมี่! ผู้ชายพวกนี้บังคับฉัน! คุณต้องเอาเรื่องพวกมันให้ถึงที่สุด เจเรมี่! มันเจ็บมาก ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกต่อไป!”

หุบปาก

เจเรมี่รู้สึกถึงเส้นด้ายที่อยู่ส่วนลึกของจิตใจฉายวับขึ้นมาขณะที่เขาขมวดคิ้ว

ความทรงจำที่มีของเขาทำให้เห็นภาพเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ลินนี่ ที่บริสุทธิ์และไร้เดียงสาตั้งแต่วัยเยาว์