บทที่ 292

นิ้วงอเรียวของเขา เจเรมี่ดึงมือกลับมาที่ตัวเองขณะที่คำพูดเด็ดขาดของเอวาและแดเนียลยังดังก้องอยู่ในหัวของเขา

‘เธอคือแมดดี้!

‘ฉันไม่มีทางเชื่อว่ายังจะมีคนที่เหมือนกันทุกอย่างอยู่บนโลกนี้!’

ทำไมพวกเขาดูมั่นใจ? เว้นแต่ว่าพวกเขาจะเห็นหลักฐานบางอย่างที่สามารถระบุได้ว่าเธอคือมาเดลีนจริง ๆ ?

หลักฐานที่ระบุได้?

เจเรมี่นึกถึงไฝที่อยู่เหนือหน้าอกข้างซ้ายของมาเดลีน

เจเรมี่จำได้ว่าวีล่าจับผ้าขนหนูที่หลุดยังไงในตอนนั้นเธอกำมันแน่นขึ้นขณะที่เธอเดินออกจากห้องน้ำในตอนที่เธอมานอนค้างคืนกับแจ็คสัน

หรือบางทีเธอไม่ได้ทำแบบนั้นเพราะว่าเธอแค่เขินอายแต่เป็นไปได้ไหมที่เธอกำลังกังวลว่าเขาจะเห็นอะไรบางอย่างเลยปกปิดไว้?

อัตราการเต้นของหัวใจของเจเรมี่พุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว ขณะมองไปที่มาเดลีนที่ยังคงหลับสนิทอยู่ นิ้วข้างหนึ่งของเขาแตะที่กระดุมบนชุดโรงพยาบาลของเธอ

กระดุมเม็ดแรก เม็ดที่สอง และเม็ดที่สามที่ถูกปลดออกแต่ยังไม่ได้ถูกแยกตามลำดับ

กริ๊กก ประตูห้องเปิดออกเมื่อเจเรมี่ยังอยู่ในสภาพที่พยายามปลดกระดุมของมาเดลีน

“นายทำอะไรของนาย?” เฟลิเป้เดินเข้าไปในห้องเห็นมือของเจเรมี่ยังอยู่บนเสื้อมาเดลีน เขาเดินเข้าไปที่เตียงดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมมาเดลีน

เจเรมี่จับมือของเขาทันทีขณะที่ใช้สายตาลึก เย็นชาของตัวเอง มองจ้องสายตาเฟลิเป้ด้วยความอยากรู้

“ตอนนั้นคุณย้ายภรรยาของผมไปประเทศอื่นยังไง?”

เฟลิเป้ยิ้มออกมาอย่างใจเย็น “กำลังพูดถึงเรื่องไร้สาระอะไร เจเรมี่? นายคงไม่คิดว่าวีล่าเป็นมาเดลีนอยู่อีกนะ นายคิดยังไง?”

เจเรมี่เม้มริมฝีปากบางของเขา โดยเลือกที่จะไม่ตอบ

เฟลิเป้หัวเราะเบา ๆ และถอนหายใจออกมา “คนตายไม่สามารถเอากลับคืนมาได้แล้ว เจเรมี่ และฉันก็ไม่มีความสามารถในการทำให้คนตายฟื้นขึ้นมาด้วย การตายของมาเดลีนทำให้ฉันเจ็บปวดเช่นกัน แต่บางที ความตายครั้งนั้นคงช่วยบรรเทาทุกข์ให้เธอมากกว่า”