บทที่ 294

ความทรงจำที่เลือนรางก่อนหน้านี้ก่อนที่เธอจะยอมจำนนต่อความมืดและหมดสติไปในที่สุด เธอจำได้แค่ว่าจู่ ๆ เจเรมี่ก็มาดูเหมือนจะช่วยเธอได้ทัน

เธอจำได้ว่าเขากอดเธอไว้แน่นแค่ไหนและปลอบโยนเธอได้ยังไงรวมถึงตัวเธอที่โน้มข้าไปในอ้อมกอดเขาเพราะเขาทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยขึ้น ...

มาเดลีนใจเต้นแรง เป็นจังหวะที่คุ้นเคยข้างในอีกครั้ง

เธอกัดริมฝีปากและกำหมัดแน่น

‘ไม่หรอก ฉันจะตกหลุมรักเขาอีกครั้งได้ไงกัน?

'ฉันเกลียดเขา!

‘ความรักในตัวฉันตายไปพร้อม ๆ กับการถูกผลักไปยังจุดจบที่ล้ำลึกนั่นที่เขาบังคับให้ฉันเป็นผู้รับในตอนนั้น’

‘มันก็เหมือนกับว่าผู้รอดชีวิตจากการจมน้ำจะไม่โหยหาทะเลอีกต่อไป

‘แต่ฉันสัญญาว่าฉันจะให้นายรู้ว่าการที่หายใจไม่ออกมันรู้สึกยังไง เจเรมี่’

…

เอโลอิสเดินกลับไปยังห้องพักฟื้นของเมเรดิธซึ่งเจเรมี่เองเดินตามมาไม่นานหลังจากนั้น

เอโลอิสดูเหมือนจะภูมิใจในตัวเองเมื่อเจเรมี่มาถึง เมื่อคิดว่าคำพูดของเธอต้องทำให้เขาสำนึกบ้าง

“นายใช้เวลานานเกินไปแล้วกว่าจะนึกเป็นห่วงเมเรดิธได้” น้ำเสียงของเอโลอิสเย็นชา

“เมเรดิธมีช่วงเวลาที่ผ่านมาอย่างยากลำบาก เจเรมี่ ฉันไม่อยากเชื่อว่าเธอ... ถูกชายสี่คนเอาเปรียบ อยู่เคียงข้างเธอนะ เจเรมี่ ฉันกลัวว่าเธอจะฆ่าตัวตายเงียบๆ เพราะภาระนี้มันมากเกินกว่าที่เธอรับมือไหว…” โรสเช็ดน้ำตาอย่างเศร้าโศกเล่นในบทของแม่ที่ใจสลาย

เจเรมี่ขมวดคิ้ว ส่งสายตาจ้องไปที่โรส

ท่ามกลางการร้องไห้ปลอม ๆ ของเธอ โรสหันไปมองสายตาที่ดูน่าสงสัยของเจเรมี่ทันที

“ฉันคิดว่านายดูเมเรดิธอยู่ตลอดเวลานี้ไม่ใช่หรือไง? แล้วเธอไปลงเอยที่โรงงานเศษกระดาษทางทิศตะวันตกได้ไงกัน?”