บทที่ 295

ด้วยความยุติธรรม มาเดลีนจะเป็นผู้หญิงคนเดียวที่เขาเห็นร่างแก้ผ้า

เจเรมี่จำได้ว่าเขาเสียเวลาไปสองครั้งที่ทำให้เมเรดิธ ‘ท้อง’ มันเป็นเพียงแค่จากคำพูดของเธอเท่านั้นเมื่อตื่นมาในตอนเช้าของอีกวันว่าคืนก่อนทั้งสองคืนนั้นเราได้ร่วมนอนกัน

แต่ตอนนี้ เขากลับรู้สึกอยากผลักไสตัวเองออกจากพื้นที่นั้นเพียงแค่เห็นเมเรดิธยืนอยู่ในนั้นอย่างเลือนลาง

“ฮือ ฮือ…ทำไม ฮือ…” เสียงครวญครางเศร้าโศกของเมเรดิธดังออกมาจากข้างใน

ขณะนั้น เจเรมี่คว้าผ้าปูเตียงติดมือและเดินเข้าไปในห้องน้ำพร้อมกับหลบตาต่ำ ก่อนจะเอาผ้าคลุมไว้รอบตัวเมเรดิธ

“ออกมาได้แล้ว”

ขณะที่ดึงเธอออกมาจากห้องน้ำได้ เขาก็เห็นว่าเธอไม่ได้เป็นอะไรมาก

ความไม่พอใจแล่นเข้ามาในดวงตาเย็นชาของชายคนนั้นขณะที่ความโกรธเริ่มก่อตัวขึ้นระหว่างกลางคิ้วของเขา

“เจเรมี่!” เมเรดิธค่อย ๆ เดินเข้าไปซบไปที่อกของเจเรมี่ เธอเอามือกอดรัดรอบตัวเขาไว้แน่นเหมือนปลาหมึก

“ทำไมกัน เจเรมี่? ทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นกับฉันได้? พวกเขาผลัดกันทรมานฉัน มันเจ็บ ทำไมต้องเป็นฉัน? ฉันรู้สึกขยะแขยง ฉันรู้สึกว่าตัวเองสกปรก! ฮือ…”

“คุณคงไม่ต้องการฉันอีกแล้ว ใช่ไหม เจเรมี่? ไม่ใช่หลังจากนี้ ฉันจำได้ดีว่าตอนนั้นคุณบอกว่าฉันคือผู้หญิงที่บริสุทธิ์และไร้เดียงสาที่สุดเท่าที่คุณเคยเห็นมาในชีวิต แต่ตอนนี้ลินนี่ของคุณมัวหมอง…”

ปลายนิ้วของเจเรมี่งอโดยสัญชาตญาณเพราะเมเรดิธใช้แทนตัวเองว่า ‘ลินนี่’

ลินนี่ของเขา

เขาควรจะปล่อยเธอไปในตอนที่เขาตกหลุมรักมาเดลีน

แล้วทำไม? ทำไมเขาถึงยังรู้สึกว่าตัวเองยังห่วงใยมากทุกครั้งที่ได้ยินชื่อเล่นนั้น?

เขารู้ตัวดีว่าเขาไม่รู้สึกอะไรกับเมเรดิธเลย