บทที่ 326

“อาวุโสวิทแมน ฉันรู้ดีว่าท่านมีความเข้าใจผิดอย่างร้ายแรงมาก แต่ว่า…”

“ไม่ต้องมาอธิบายอะไรให้ฉันฟัง ฉันรู้ดีว่าเธอทำอะไรลงไปบ้าง”

“…” เมเรดิธพูดไม่ออก

จากนั้น โรสทิ้งตัวลงคุกเข่าต่อหน้าอาวุโสวิทแมน ดังพรึบ “อาวุโสวิทแมน ฉันขอความกรุณาด้วยฉันเป็นคนทำมันทั้งหมดเอง เมเรดิธไม่รู้เรื่องนี้เลย ตอนที่เธอรู้เรื่อง เธอรีบมาที่เกิดเหตุเพื่อที่จะหยุดฉัน นั่นเป็นสาเหตุที่เมเรดิธต้องประสบกับเคราะห์กรรม ฉันเป็นคนที่ทำให้เมเรดิธเดือดร้อน”

เธอโทษตัวเองทั้งน้ำตา

“อาวุโสวิทแมน ไม่ว่าคุณจะกล่าวโทษใคร คนคนนั้นควรเป็นฉัน มันไม่สำคัญอะไรเลยถึงแม้ว่าคุณจะส่งฉันไปที่สถานีตำรวจ ฉันก็ยินดี แต่เมเรดิธเป็นเด็กดี ฉันไม่อยากให้เจเรมี่เข้าใจเธอผิดจริง ๆ เธอทุกข์ทรมานมามากพอแล้ว เจเรมี่ไม่ควรทำร้ายหัวใจของเธอในครั้งนี้”

“อันที่จริงเรื่องทั้งหมดเป็นความผิดของ วีล่า ควินน์!” เอโลอิสผลักความผิดทั้งหมดให้มาเดลีน

กระนั้น ทันทีที่เธอพูดจบลง ร่างกายที่ยืนข้างกันอย่างแนบชิดของคนสองคนได้ปรากฏตัวขึ้นที่บันได เสียงหวานของมาเดลีนดังขึ้นอย่างเนิบนาบ

“คุณนายมอนต์โกเมอรี คุณช่างเป็นแม่ที่ดีจริง ๆ ข้อเท็จจริงและหลักฐานทั้งหมดกองอยู่ตรงหน้าตัวเองแล้ว แต่คุณก็ยังหลอกตัวเองและปกป้องลูกสาวที่มีค่าของคุณคนที่เป็นผู้หญิงที่ตีสองหน้าคนนี้อยู่ได้”

การแสดงอาการของเอโลอิสเปลี่ยนไปในทันที ขณะที่มองขึ้นไปเห็นมาเดลีนเดินอยู่ข้าง ๆ เจเรมี่ด้วยรอยยิ้มที่สดใส เธอกำลังโกรธเป็นอย่างมาก

“วีล่า ควินน์ ถ้าไม่ได้เป็นเพราะเธอ คนที่เป็นมือที่สามขโมยคู่หมั้นของเมเรดิธไป แล้วทำไมแม่ที่รักลูกมากขนาดนั้นต้องการลักพาตัวเธอไปด้วยล่ะ? ทั้งหมดมันก็เป็นเพราะเธอที่เมเรดิธต้องเจอกับเรื่องอัปยศพวกนั้น เธอมันช่างน่าขยะแขยงสิ้นดี!”

“น่าขยะแขยง?” มาเดลีนหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเดินเข้าไปหาเอโลอิส “ในทางกลับกัน ฉันคิดว่าคุณนายมอนต์โกเมอรีน่าสงสารมาก”

“อะไร…เธอหมายความว่าไง? ฉันน่าสงสาร? “ดวงตาของเอโลอิสเบิกกว้างขณะที่ใบหน้าของเธอบิดเบี้ยวไปด้วยความโกรธ เธอในตอนนี้ไม่เหมือนผู้ดีต่อไป

“วีล่า เธอจะทำอะไรก็ได้ แต่ขอให้มาลงที่ฉัน อย่าทำร้ายคุณแม่ของฉันเลยนะ” เมเรดิธรีบเดินขึ้นไปเพื่อปกป้องเอโลอิส โดยเปิดฉากการแสดงเป็นลูกสาวที่ดีที่กำลังปกป้องแม่ของตัวเอง

เธอหันไปมองเจเรมี่อย่างรวดเร็ว

“เจเรมี่ ฉันรู้ดีว่าคุณไม่มีทางเชื่อฉันอีกแล้ว ไม่ว่าฉันจะอธิบายยังไง งั้นก็ขอให้คิดเสียว่ามันเป็นฉันเองที่ทำ ได้โปรดอย่าตำหนิแม่ของฉัน เธอทำทั้งหมดไปก็เพื่อฉัน”

เมเรดิธขอความเมตตาในนามของโรสขณะเดียวกันโรสตบหน้าตัวเองสองครั้ง ให้ดูเหมือนเธอกำลังเสียใจ “เมเรดิธ แม่ทำให้ลูกเดือดร้อน เจเรมี่ นายต้องเชื่อในตัวเมเรดิธ เธอเป็นคนจิตใจดีมาตั้งแต่เด็กและไม่เคยทำอะไรที่ผิดศีลธรรมเลย เธอ—”

“หุบปาก” เจเรมี่ขัดจังหวะด้วยความรำคาญ ใบหน้าอันหล่อของเขานั้นกลับดูเลือดเย็นขึ้นมาแล้วมองไปที่เมเรดิธ “ผมบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่าพูดเรื่องนี้อีก มันเป็นการกระทำผิดของคุณเองที่ทำให้เรื่องนี้มันมาลงเอยแบบนี้ คุณไม่จำเป็นต้องขอความเมตตากับผม ถ้าคุณต้องการขอความเมตตา ก็ควรจะขอวีล่า ไม่ว่าเราจะพิจารณาเรื่องนี้ยังไงมันก็ขึ้นอยู่กับเธอทั้งหมด”