บทที่ 327

หลังจากมาเดลีนพูดจบ รอยยิ้มบนหน้าเมเรดิธแตกสลายทันที ใบหน้าของเธอเริ่มแข็งกระด้าง

อะไรนะ?

เธอได้ยินผิดไปหรือเปล่า? วีล่าพูดถึงเรื่องอะไร?

เธอก็แค่แกล้งทำเป็นเล่นละครบทบาทของลูกที่ดี ที่มีความชอบธรรมต่อหน้าเจเรมี่และอาวุโสวิทแมน เธอไม่ต้องการรับโทษในนามของโรสหรอก!

เธอแค่แกล้งทำ!

โรสและเอโลอิสต่างพากันตะลึงเช่นกัน พวกเขาไม่คิดว่าวีล่าจะมีลักษณะนิสัยที่โหดเหี้ยมแบบนี้

เมื่อเห็นสีหน้าประหลาดใจของเมเรดิธ มาเดลีนหันไปยิ้มให้เจเรมี่แบบสบาย ๆ “เจเรมี่ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ คุณพาฉันไปที่สถานีตำรวจได้แล้ว”

เจเรมี่เหลือบมองเมเรดิธที่คุกเข่าอยู่บนพื้นด้วยท่าทางที่ดูมีความซับซ้อนก่อนที่เขาจะพยักหน้าเบา ๆ “ตกลง ผมจะไปกับคุณ”

มาเดลีนยิ้มออกมาอย่างมีความสุขและเธอคล้องแขนเจเรมี่ไว้ สายตาที่ดูยิ่งผยองของเธอ กวาดมองไปทั่วใบหน้าเมเรดิธที่ยังนั่งคุกเข่าอยู่ข้างเท้าของเธอ

“ข้อหาลักพาตัวเพื่อขู่กรรโชก เจตนาทำร้ายผู้อื่น…หากถูกตัดสิน ความผิดข้อหาพวกนั้นก็คงจะต้องถูกจำคุก 2-3 ปี ใช่ไหม? คุณครอว์ฟอร์ด เธอไม่เคยติดคุกมาก่อนแน่เลย ใช่ไหม? งั้นเธอก็ควรเข้าไปสัมผัสความมืดในคุกนั้นซะ ฉันได้ยินมาว่าบางคนจะถูกล้อมรอบและถูกทุบตี หลังจากที่พวกเขาเข้าไป ช่างน่ากลัวอะไรขนาดนั้นนะ”

“...” ใบหน้าของเมเรดิธซีดลงหลังจากได้ยินแบบนี้

เจเรมี่นึกถึงมาเดลีนขึ้นมาทันที

เธอต้องพบเจอกับความทุกข์ทรมานและถูกเฆี่ยนตีนับครั้งไม่ถ้วนในที่มืดแห่งนั้น

รอยแผลเป็นและบาดแผลบนร่างกายที่เธอมียังชัดเจนเต็มทั้งสองตาเขา

“วีล่า ควินน์”

ก่อนที่มาเดลีนและเจเรมี่ก้าวเดินออกไปเพียงไม่กี่ก้าว เสียงของเอโลอิสดังขึ้นจากด้านหลัง

เธอเดินช้าลงในขณะที่หัวใจของเธอเริ่มปวดร้าว

เอโลอิสเดินเข้าไปหาเธออย่างช้า ๆ ใบหน้าของเธอที่ควรสง่างามและสวยงามกลับเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองในขณะนี้

มาเดลีนมองเอโลอิสด้วยความสงบนิ่ง “มีอะไรหรือเปล่า คุณนายมอนต์โกเมอรี?”

“ฉันขอร้องเธอล่ะ” เอโลอิสอ้าปากพูดคำเหล่านั้นอย่างแผ่วเบาแต่ด้วยความไม่เต็มใจอย่างมากที่เข้ามาทำลายหัวใจมาเดลีนในตอนนี้ “คุณควินน์ มอนต์โกเมอรีจะทำการชดเชยให้เธออย่างสมเกียรติ ฉันหวังว่าเธอจะไม่ติดใจเอาความเรื่องนี้นะ”