บทที่ 364

“...” ชายคนดังกล่าวถึงกับเงียบ

มาเดลีนค่อย ๆ รูดซิปหยิบเอาทิชชูจากกระเป๋าเสื้อวอร์มกันน้ำของเธอออกมา จากนั้น เธอก้มลงใช้นิ้วมือเพียงสองนิ้วคีบซองเงินนั้นขึ้นมา

“นี่สรุปแล้วคุณได้โทรแจ้งตำรวจหรือเปล่า คุณนายมอนต์โกเมอรี?” เธอยิ้มออกมาเหมือนกำลังคุมเกมนี้อยู่ ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นคล้ายกับพระจันทร์เสี้ยวที่ส่องสว่างเชิดฉายในคืนนี้

เอโลอิสจ้องเธอตาเขม็ง “รอก่อนเถอะวีล่า ตำรวจจะมาถึงที่นี่เร็ว ๆ นี้แน่นอน อย่าคิดแม้แต่จะมาเล่นลิ้นกับเรื่องนี้”

“คุณควรปล่อยให้โอกาสลูกสาวสุดที่รักของตัวเองได้พูดเอาตัวรอดบ้างนะ” มาเดลีนเขย่าซองในมือของเธอ “ถ้ายังไงก็ต้องขอบคุณที่ให้หลักฐานกับฉัน และถ้าฉันเดาไม่ผิดฉันคิดว่าลายนิ้วมือของคนบงการเรื่องนี้คงจะยังอยู่บนซองจดหมายนี้อย่างแน่นอน”

“...”

“...”

สีหน้าของชายคนนั้นหยุดนิ่งไปในขณะที่เขามองเมเรดิธโดยไม่รู้ตัว

ในทางกลับกัน เวลาเดียวกันนั้นเองริมฝีปากเมเรดิธกำลังกระตุก คล้ายกับว่าตอนนี้เธอกำลังพ่ายแพ้

มาเดลีนยิ้มกว้างออกมาอย่างพึงพอใจเมื่อเห็นสีหน้าของคนพวกนั้น “คุณนายมอนต์โกเมอรี ณตอนนี้ สิ่งที่คุณจะทำได้ดีที่สุดก็คือจ้างทนายมาสู้คดีให้ลูกสาวของคุณได้แล้ว ฉันอยากจะรู้ว่าคุณจะบอกอะไรกับพวกเขาในตอนที่เขาถามคุณว่าทำไมมีลายนิ้วมือของลูกสาวคุณอยู่บนซองจดหมายนี้?”

“นี่เธอกำลังพูดเรื่องไร้สาระอะไร? เป็นไปได้ยังไงที่ลายนิ้วมือของเมอร์จะไปอยู่บนซองบ้า ๆ นั่น?” เอโลอิสปฏิเสธอย่างมั่นใจ

“ถ้างั้นเดี๋ยวคุณก็คงจะได้รู้” มาเดลีนหยุดการโต้เถียงเพราะเธอรู้สึกว่าไม่มีประโยชน์ที่จะพูดมากไปกว่านี้ยิ่งเห็นคนเป็นแม่แท้ ๆ ของตัวเองปกป้องปีศาจคนนั้นมากเท่าไหร่เธอยิ่งเจ็บมากขึ้นเท่านั้น ในที่สุดเธอยื่นซองให้เจเรมี่ “เจเรมี่ ฉันรู้สึกไว้วางใจคุณที่สุด ถ้าคุณเป็นคนเก็บหลักฐานนี้ไว้”

เธอมองเขาด้วยสายตาที่อ่อนโยนมาก “รู้ไหมตอนที่ฉันตกลงมาจากบนเนินนั่น ฉันกลัวมากที่จะไม่ได้เจอคุณอีกต่อไป”

เจเรมี่มองเธอกลับด้วยสายตาที่อ่อนโยน “ไม่ต้องเป็นห่วงและกังวลกับเรื่องนี้ ผมไม่มีทางปล่อยให้คุณหายออกไปจากชีวิตผมแน่นอน”

ดวงตาของเมเรดิธแทบจะหลุดออกจากเบ้าในขณะที่เธอเห็นฉากพลอดรักระหว่างเเจเรมี่และมาเดลีน

เวลาผ่านไปสักพัก ตำรวจได้เดินทางมาถึงที่เกิดเหตุ

หลังจากที่พวกเขาสอบถามสถานการณ์เบื้องต้นแล้ว ตำรวจแจ้งว่าทุกคนในที่เกิดเหตุจะต้องไปยังสถานีตำรวจเพื่อให้ปากคำ

มาเดลีนขึ้นรถตำรวจไปโดยไม่รีรอ ในทางกลับกันนั้น แสดงให้เห็นว่าเธอเองไม่มีความผิดใดให้ปิดบัง เมเรดิธเองก็รีบขึ้นรถตำรวจอย่างรวดเร็วเช่นกัน

ในขณะมาถึงยังสถานที่ที่เคยทำให้เธอฝันร้ายที่สุดในชีวิต มาเดลีนรู้สึกสงบขึ้นอย่างผิดปกติ