บทที่ 386

เขาเข้าไปประคับประคองด้วยความรักที่มีต่อเอโลอิสซึ่งเหมือนเธอแสดงท่าทางหายใจติดขัด “เกิดอะไรขึ้น เอโลอิส?”

ดวงตาของเอโลอิสเป็นสีแดงก่ำขณะที่เขาเอามือไปสัมผัสเธอทาบไว้บนหน้าอก “ฉันเพิ่งรู้ว่าเมเรดิธ... เธอไม่ใช่ลูกสาวของเรา...”

“อะ-อะไร คุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร?” สีหน้าของฌอนดูซีดเซียวไปทันที

ฌอนรู้สึกตัวสั่นเมื่อเอโลอิสเล่าเหตุการณ์ทั้งหมด

เมื่อเขาพาเอโลอิสเข้าไปข้างในอีกครั้ง พวกเขาไปคุยกับเมเรดิธ แต่มันไม่มีประโยชน์เพราะเธอปฏิเสธที่จะพูดด้วย

ในขณะเดียวกัน ในตอนนี้กลับไม่พบโรสและจอห์น พวกเขาเดินหายวับไปในอากาศแล้ว

ทั้งสองตัดสินใจกลับบ้านในท้ายที่สุด ความว่างเปล่าของคฤหาสน์หลังใหญ่ทำให้พวกเขารู้สึกใจหายมาก

เอโลอิสเดินมุ่งหน้าไปค้นห้องของเมเรดิธเพื่อหาหลักฐาน แต่สิ่งที่เธอพบคือจี้ทองคำที่เธอทำไว้เป็นพิเศษเมื่อหลายปีก่อนเพื่อเก็บไว้ให้ลูกน้อยของพวกเขาเมื่อเกิดมา

จี้สลักชื่อ 'เอวลีน' ยังคงมองเห็นชัดเจนบนจี้

พระอาทิตย์ยามบ่ายสดใส ตรงกันข้ามกับความมืดมิดในหัวใจของเอโลอิสและฌอน

มันบีบหัวใจของเอโลอิสอย่างเจ็บปวดขณะที่น้ำตาไหลอาบแก้มของเธออย่างควบคุมไม่ได้

แม้แต่คำพูดปลอบโยนของฌอนก็ไม่อาจหยุดน้ำตาของเธอได้

ขณะที่ฌอนไม่สามารถทำอะไรให้ดีขึ้นได้ แต่ดูเหมือนตัวเขาจะรู้สึกความโล่งใจที่กลายเป็นแบบนี้

เขาโล่งใจที่ผู้หญิงที่ชั่วร้ายคนนั้นไม่ใช่ลูกสาวของพวกเขา และเขาก็โล่งใจที่ลูกสาวของพวกเขายังมีชีวิตอยู่

ก๊อก ก๊อก ก๊อก จู่ ๆ ก็มีแม่บ้านมาเคาะประตูห้อง “นายท่านคะ นายหญิงคะ คุณวิทแมนและคุณวีล่ามาที่นี่ค่ะ”

เอโลอิสและฌอนเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาคู่เดิมเปลี่ยนเป็นประกายด้วยคำอธิษฐานแห่งความหวัง “บางทีวีล่าอาจจะรู้อะไรบางอย่างก็ได้”

จากนั้น เธอก็ปาดน้ำตาและรีบวิ่งลงบันไดไปทันที โดยไม่สนใจความเจ็บปวดกับแผลในมือ

มาเดลีนและเจเรมี่เข้าไปในห้องนั่งเล่นและพบว่าเอโลอิสวิ่งลงบันไดอย่างลุกลี้ลุกลนโดยที่ฌอนเดินตามหลังมาติด ๆ