บทที่ 387

ดวงตาของมาเดลีนกระพริบมองด้วยความสนใจ ขณะที่เธอจ้องมองไปที่เอโลอิสซึ่งมีน้ำตาไหลออกมา ด้วยความตกใจ “ทำไมคุณถึงพูดอย่างนั้น คุณนายมอนต์โกเมอรี?”

“เอโลอิสกับฉันได้ยินเมเรดิธยอมรับออกมาเอง” ฌอนถอนหายใจ คิ้วของเขาขมวดเข้าหากัน “ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเธอจะขโมยตัวตนคนอื่น”

มาเดลีนค่อนข้างสับสนในเหตุการณ์ตอนนี้

เหตุใดเมเรดิธจึงยอมรับว่าไม่ใช่ลูกสาวคนเดียวของครอบครัวมอนต์โกเมอรี?

การทำเช่นนี้ไม่ได้ทำให้เธอได้เปรียบเลยสักนิด

“ฉันจะไม่ได้ยินบทสนทนาของเธอกับโรสและจอห์นเลย ถ้าฉันไม่ได้ไปเยี่ยมเธอที่ศูนย์กักกันในวันนี้”

เอโลอิสเยาะเย้ยตัวเอง และมันเริ่มกระจ่างขึ้นเมื่อมาเดลีนนึกขึ้นได้ว่าเอโลอิสได้ยินบางสิ่งที่ไม่เคยคาดคิดว่าจะได้ยิน

เรื่องโกหกยังไงมันก็เป็นเรื่องโกหกอยู่วันยังค่ำ การค้นหาความจริงเป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น

และเธอได้ยินเอโลอิสหัวเราะออกมาอย่างเจ็บใจ “ฉันคิดว่าในที่สุดฉันก็ได้เจอลูกสาวของฉัน แล้วหลังจากหลายปีนี้ ฉันกับฌอนได้ทำให้เธอเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักตลอดสามปีที่ผ่านมา เราคิดว่าเธอเป็นของลูกเรา ฉันไม่แม้แต่จะเสียดายเงินหลายสิบล้านเพื่อดูแลเธอ ตราบเท่าที่มันทำให้เธอมีความสุข”

มาเดลีนไม่แปลกใจกับตัวเลขนั้นเลย

เมเรดิธมักจะโลภในชื่อเสียงและความร่ำรวยมาโดยตลอด ถึงแม้ว่าเงินส่วนใหญ่ที่เธอได้มานั้นถูกนำไปใช้ในเรื่องส่วนตัวของเธอเอง แต่เศษเสี้ยวของเงินนั้นก็ตกเป็นของโรสและจอห์นเช่นกัน”

“ฉันไม่ได้สนเรื่องเงินเลย สิ่งที่เจ็บปวดที่สุดมันคือการที่เธอห็นแต่ผลประโยชน์จากความรักของเราที่มีต่อเธอ เธอเป็นตัวปลอมตลอดสามปีที่ผ่านมา สิ่งเดียวที่เกี่ยวกับเรานั้นเป็นสิ่งที่สำคัญสำหรับเธอ คือความร่ำรวยของครอบครัวมอนต์โกเมอรีเท่านั้น”

ในที่สุด เอโลอิสก็ได้เห็นตัวตนที่แท้จริงของเมเรดิธ

อย่างไรก็ตาม มันสายเกินไปเสียแล้ว

มาเดลีนครุ่นคิดอย่างเงียบ ๆ และพบว่าสถานการณ์ไร้สาระนี้เป็นเรื่องตลก

'พ่อกับแม่ที่รัก ในช่วงเวลาที่คุณรับเมเรดิธเป็นลูกสาว ทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอทำ ไม่ว่าจะผิดศีลธรรมแค่ไหน คุณกลับทำมันเป็นเรื่องปกติและเลือกที่จะให้อภัย

‘ความรักและการปกป้องของพวกเขาที่มีต่อเธอไม่ต่างจากเจเรมี่ในตอนแรก พวกคุณแทงและทำร้ายฉันอย่างเจ็บปวดโดยไม่เคยคิดอะไรเลย และไม่ได้สนใจว่าใครเป็นคนผิดจริง ๆ

‘บาดแผลอาจหายได้ แต่แผลเป็นจะคงอยู่ตลอดไป’