บทที่ 400

ในหัวของเธอแสดงถึงความไม่เข้าใจในคำถามก่อนจะจ้องเฟลิเป้อย่างสับสน และนั่นทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะเล่าเรื่องราวในอดีตที่น่าตกใจให้เธอฟัง

สุดท้ายเธอก็เข้าใจถึงความหนักหน่วงของความลับที่เฟลิเป้เก็บไว้ในใจ…

และก่อนที่เธอจะแยกแยะเรื่องราวความเป็นไปของเฟลิเป้ได้อย่างละเอียด โทรศัพท์มาเดลีนได้ดังขึ้นและผู้ที่โทรมาไม่ใช่ใครนั่นคือเจเรมี่

ความอ่อนโยนปรากฏขึ้นในดวงตาเขาอีกครั้งในขณะที่มองมาเดลีนเดินออกจากห้องไป

“ผมไม่ใช่สุภาพบุรุษเลย สุภาพบุรุษที่ไหนจะผลักผู้หญิงที่เขารักไปอยู่ในอ้อมแขนแห่งวิบากกรรมแบบนั้น?”

เขายิ้มจาง ๆ แววตาอันตรายส่องประกายในดวงตาของเขา

ในเวลาต่อมา ตามคำขอของเจเรมี่ ณ ตอนนี้ มาเดลีนมาถึงล็อบบี้ของบริษัทในเครือของวิทแมน

เธอกำลังจะเปิดประตูเข้าไป แต่ในขณะเดียวกันเจเรมี่เองก็ได้เปิดประตูออกมาจากห้องกระจกพอดี

อดคิดไม่ได้เลยว่าชายคนนี้ดูดซึมความสง่างามทุกย่างก้าวที่เขาเดิน

สายตาของเขามองไปยังมาเดลีน ความเย็นชาที่ถูกเคลือบเอาไว้ในสายตามันถูกละลายกลายเป็นความอบอุ่นในทันที

“หลังจากได้รับโทรศัพท์น้ำเสียงของคุณดูเหมือนร้อนใจ มีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า? ” มาเดลีนถามด้วยรอยยิ้ม

“ใช่” เจเรมี่กุมมือมาเดลีนและพาเธอเดินไปที่รถ

หลังจากก้าวขึ้นมาในรถ มาเดลีนสงสัยจนเกือบคิดไปว่าเจเรมี่คงใจร้อนที่อยากจะจดทะเบียน

ถึงกระนั้น ไม่น่าจะเป็นไปได้ที่พวกเขาจะไปที่อำเภอเพื่อจดทะเบียนสมรสเพราะว่าเธอบอกเขาอย่างชัดเจนแล้วว่าเธอต้องการที่จะดำเนินการภายหลังเนื่องจากไม่มีวันที่เป็นมงคลเลยในช่วงเวลานี้

ถนนที่เขาขับผ่านทำให้เธอรู้สึกคุ้นเคยเมื่อเธอเริ่มครุ่นคิดอีกครั้ง

นี่เป็นเส้นทางเข้าสู่เอพริลฮิลล์

ครึ่งชั่วโมงถัดมา รถได้มาจอดเทียบอยู่ที่ชายฝั่งของทะเลเอพริลฮิลล์

สายลมในฤดูกลางใบไม้ร่วงนั้นมีความเค็มที่มาจากลมทะเล มีความหนาวปะปนทะลุเข้ามาในกระดูกคล้ายกับเข็มหมุด

หัวใจของมาเดลีนเริ่มสับสนเมื่อเธอหันหน้าไปทางทะเลแห่งนี้