บทที่ 401

การที่ถูกจูบกะทันหันทำให้มาเดลีนไม่ทันได้ตั้งตัว เธอไม่คิดว่าเขาจะจูบแบบจู่โจมอย่างที่เกิดขึ้น

เขาบอกว่าเขารักเธอ

นี่เขารักผู้หญิงที่ดูเหมือนภรรยาเก่าที่เขาเกลียดอยู่นั้นเหรอ

ไร้สาระ

‘นายไม่แม้แต่ปลายสายตามองฉันในวันที่ฉันให้ความสำคัญกับนายเพียงคนเดียว

‘แล้วนี่กล้าดียังไงถึงมาบอกรักฉันตอนนี้ มาบอกอะไรในวันที่ใจฉันยอมแพ้แล้ว มันก็มีแค่เพียงความเกลียดชังที่ยังเหลืออยู่เท่านั้น?

‘คงต้องบอกนายในวันนี้ สายเกินไปแล้ว เจเรมี่ วิทแมน

‘และต่อให้นายจะตกหลุมรักฉันในตอนนี้ แต่มันก็ไม่สามารถรักษาบาดแผลที่โหดเหี้ยมในสิ่งที่นายได้ฝากเอาไว้ในหัวใจของฉันได้’

คำแก้ตัวที่รู้สึกไม่สบายใจ มาเดลีนหันหน้าหนีการจูบจากเจเรมี่

ถึงกระนั้น เธอก็ 'มีความสุข' ที่จะยอมรับการขอแต่งงานของเจเรมี่

ณ ท้องฟ้าสีครามในขณะนี้ มาเดลีนรู้ดีว่าตัวเองกำลังเกี่ยวพันกับความเกลียดชังเหมือนกับสายน้ำที่ไหลเป็นคลื่นอยู่ข้างหน้าในตอนนี้

‘ก็เพราะนายเป็นหนี้ฉัน เจเรมี่ ถึงเวลาที่นายจะต้องจ่ายคืนมาแล้ว'

ภายในใจเจเรมี่เกิดความตึงเครียดในขณะที่เขาจ้องมองรอยยิ้มอันน่าหลงใหลบนใบหน้ามาเดลีนอยู่แบบนั้นอย่างเงียบ ๆ ประกายไฟในดวงตาของเขาดูหม่นหมองลง

หากว่าเขารู้ตัวเองสักเล็กน้อย บางทีเขาอาจจะไม่สูญเสียผู้หญิงที่เขารักไปกับความจริงอันหน้าโหดร้าย แต่ว่าตอนนี้ เธอไปและไม่กลับมาอีกแล้ว

‘มาเดลีน’

‘หากว่าเราสามารถเริ่มต้นใหม่ได้ทั้งหมด เธอก็คงไม่เลือกที่จะรักฉัน ใช่ไหม?’

…

พิธีแต่งงานถูกจัดขึ้นภายในวันรุ่งขึ้น

ภายในโรงแรมหรูหราที่ใหญ่ที่สุดในเครือของบริษัทวิทแมนที่ทางครอบครัววิทแมนครอบครอง ในขณะนี้มาเดลีนได้อยู่ในชุดแต่งงานราคาเจ็ดหลักพร้อมกับมงกุฎเพชรน้ำงามที่ถูกจะทำขึ้นอย่างพิเศษ ภายในมือของเธอถือช่อดอกไม้เอาไว้พร้อมกับก้าวเดินเข้าไปหาชายหนุ่มรูปงามที่อยู่ในชุดสูทที่ออกแบบมาโดยเฉพาะท่ามกลางคำอวยพรและความอิจฉาของผู้เข้าร่วมงานในครั้งนี้

แสงที่หักเหจากโคมไฟระย้า ส่องแสงระยิบระยับโอนล้อมราชินีนางฟ้าด้วยแสงแห่งความหวังในขณะที่เธอได้ก้าวขึ้นไปบนเวที