บทที่ 412

ทั้งสองเดินตามเจเรมี่เข้ามาข้างในสุสานด้วยฝีเท้าที่หนักอึ้ง ปลายทางของพวกเขามาหยุดอยู่ที่หลุมศพที่ถูกทำลายให้แตกออกเป็นชิ้น ๆ

“นี่… ที่นี่คือสถานที่ฝังมาเดลีนเอาไว้ใช่ไหม?” ภายในดวงตาเอโลอิสเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ

เธอรับไม่ได้จริง ๆ กับสภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้า

สภาพหลุมศพดูรกร้าง แม้แต่แท่นที่แกะสลักชื่อยังแตกออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย มันไม่สามารถประกอบกลับเข้าด้วยกันเป็นชิ้นสมบูรณ์ได้อีก

“เมเรดิธเป็นคนก่อความพินาศพวกนี้ขึ้น” เจเรมี่ตอบออกไปเบา ๆ

ดวงตาของคนเป็นเอโลอิสและฌอนถูกจุดประกายให้เกิดความโกรธขึ้นพร้อม ๆ กัน แต่ทว่า ภายในใจของพวกเขาตอนนี้กลับมีความโศกเศร้ามากขึ้น

เอโลอิสวางช่อดอกไม้ในมือของเธอลงกับพื้นพร้อมกับเดินไปที่ก้อนหินที่กระจัดกระจายพวกนั้น และโน้มตัวนั่งลงไปอย่างช้า ๆ

เธอหยิบเอาก้อนกรวดชิ้นเล็ก ๆ ขึ้นมาและลูบมันด้วยความทะนุถนอมราวกับว่าเธอกำลังถือสมบัติมีค่าอยู่

มีเพียงน้ำตาแห่งความเสียใจที่ไหลลงหินพวกนั้นโดยที่ไม่มีคำพูดใด ๆ ออกมา ทิ้งไว้เพียงแค่คราบน้ำตาที่ร่วงหล่นอยู่บนนั้น

“ลูกสาวตัวน้อยของพ่อ...”

ฌอนเองได้นั่งลงและใช้แขนตัวเองโอบล้อมรอบเอโลอิสเอาไว้ ทั้งสองพากันร้องไห้ออกมาด้วยความเสียใจ

หากพวกเขาไม่ได้แสดงทีท่ารังเกียจเธอมากขนาดนั้น และพากันทุบตีสาปแช่งเธอ พวกเขาคงไม่รู้สึกผิดจนไม่สามารถให้อภัยตัวเองได้ในความเศร้าเสียใจในตอนนี้

เจเรมี่มองดูคู่รักที่กำลังร้องไห้อยู่ในอ้อมแขนของกันและกันโดยที่ไม่พูดอะไรออกมา นัยน์ตาสีดำของเขาไม่เหลือความเศร้าหมองอีกต่อไปเมื่อเขามาที่นี่นับครั้งไม่ถ้วน

เอโลอิสใช้เวลาอยู่แบบนั้นสักครู่ก่อนที่จะปรับสภาพความรู้สึกตัวเองก่อนที่จะลุกขึ้นมา

“ขี้เถ้าของมาเดลีนอยู่ที่ไหน? ขี้เถ้าของเธออยู่ที่ไหนกัน? ไม่ว่ายังไง ฉันก็จะสร้างหลุมศพอันใหม่ให้ลูกสาวของฉันอีกครั้ง”

“เมื่อก่อนมันอยู่ที่นี่แต่ว่าถูกเมเรดิธขโมยไป ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนี้มันอยู่ที่ไหน”

“ว่าไงนะ!?”

“ทำไมเมเรดิธถึงขโมยขี้เถ้ามาเดลีนไป? เพราะอะไรกันทำไมเธอถึงทำแบบนั้น?” ฌอนไม่เข้าใจพฤติกรรมไร้สาระนี้

เอโลอิสโกรธมาก “ผู้หญิงคนนี้ ทำไมถึงใจร้ายได้ขนาดนั้น? เธอเป็นคนลงมือทำร้ายมาเดลีน จนลูกสาวผู้น่าสงสารของฉันไม่สามารถอยู่กับพวกเราได้ในตอนนี้ ฉันไม่อยากจะคิดมาก่อนเลยว่าแม้แต่ขี้เถ้าของมาเดลีนก็ยังไม่รอดพ้นน้ำมือผู้หญิงคนนั้น! ฉันจะไปทวงขี้เถ้าของลูกสาวตัวเองคืนมา ไม่ว่ามันจะอยู่ที่ไหนก็ตาม!"

“เอโลอิสรอด้วย ให้ผมไปกับคุณนะ” ฌอนพูดและเริ่มเดินตามภรรยาของเขาไป