บทที่ 430

มาเดลีนรีบลบร่องรอยทั้งหมดของเธอ แล้ววางโน้ตบุ๊คกลับเข้าที่เดิม

เธอถือแฟลชไดรฟ์ที่มีน้ำหนักเบาไว้ในมือ แต่กลับรู้สึกว่าหนักอึ้งด้วยเหตุผลบางอย่าง

แม้ว่าเธอจะไม่ได้รับการอบรมเลี้ยงดูจากพ่อแม่ของเธอตั้งแต่เธอยังเป็นเด็ก แต่คุณปู่ของเธอมักจะสอนให้เธอเป็นคนใจดีและซื่อสัตย์เสมอ

เธอมีความสำนึกที่ชัดเจนอยู่ในใจเสมอและไม่เคยทำอะไรที่ก่อให้เกิดอันตรายต่อผู้อื่น

ในตอนนี้ เธอกลับรู้สึกลังเล

‘นี่ถือเป็นการไม่ซื่อสัตย์หรือเปล่า?’

‘ไม่ ไม่ใช่’

‘ย้อนกลับไปตอนนั้น เจเรมี่ วิทแมน นายร่วมมือกับเมเรดิธเพื่อทำลายฉันอย่างชัดเจน แม้กระทั่งในวันที่ ‘เสียชีวิต’ ของฉัน ฉันก็ยังต้องทนรับกับการโจมตีที่โหดร้ายและรุนแรงจากพวกคุณสองคน’

‘บาปที่ไม่มีอยู่จริงเหล่านั้น วิธีการกดขี่ข่มเหงที่โหดร้ายของนาย ความเจ็บปวดที่ไม่ได้รับความยุติธรรมมาสามปี และการแยกคนที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขออกจากกัน ล้วนเป็นเรื่องชัดเจนที่เลวร้ายสำหรับฉัน’

‘นายมอบความโชคร้ายให้กับฉัน ดังนั้นอย่ามาโทษที่ฉันสู้กลับในตอนนี้’

‘เจเรมี่ นายติดหนี้ฉัน’

มาเดลีนกำแฟลชไดรฟ์ในมือแน่น จากนั้นเธอหันหลังกลับและออกจากห้องทำงานของเจเรมี่ไป

บริษัทของเฟลิเป้อยู่อีกฟากหนึ่งของถนน มาเดลีนจึงไปถึงที่นั่นโดยใช้เวลาไม่นาน

ขณะนี้ยังคงเป็นช่วงพักเที่ยงอยู่และเฟลิเป้นั่นกำลังเดินออกมาจากห้องทำงาน เขาประหลาดใจและปนดีใจที่ได้เห็นมาเดลีน “คุณกำลังมองหาผมอยู่หรือเปล่า?”

มาเดลีนพยักหน้า “ฉันมีเรื่องสำคัญจะบอกคุณ”

เฟลิเป้ยิ้มบาง “ไปที่ร้านอาหารกันเถอะ ไว้ค่อยคุยตอนเรากินข้าวกัน”

“ได้สิ” มาเดลีนพยักหน้าและเดินตามเฟลิเป้ไปที่ร้านอาหารตะวันตกที่ตั้งอยู่ในบริเวณใกล้เคียง

ในบริเวณไม่ไกลจากนั้นนัก มีใครคนหนึ่งเห็นฉากนี้และเดินตามไปอย่างเงียบ ๆ