บทที่ 429

อีวอนหันศีรษะกลับไปดูอย่างกะทันหันเมื่อได้ยินคำพูดของมาเดลีน เธอมองเห็นกล้องวงจรปิด

ความมั่นใจของอีวอนลดฮวบลงทันที เธอดูอายมากขึ้น

ดวงตาที่เย็นยะเยือกของเจเรมี่มองกวาดไปทั่วใบหน้าของอีวอน “อย่าให้ฉันเห็นว่าเธอเข้าใกล้วีล่าอีก”

อีวอนตัวสั่นเทาด้วยความตกใจ “เจซ ฉัน…”

“ไปได้แล้ว”

“…”

อีวอนรู้สึกไม่พอใจกับเรื่องนี้ แต่เมื่อเธอเห็นพนักงานยืนซุบซิบอยู่รอบ ๆ ขณะมองมาที่เธอ เธอก็รู้สึกว่าแก้มของเธอร้อนขึ้นเป็นอย่างมาก เธอจ้องไปที่มาเดลีนอย่างโกรธจัดก่อนจะวิ่งออกไป

เจเรมี่เดินเข้ามาหามาเดลีน ความเย็นชาในดวงตาของเขากลับสลายไปในทันที “เธอทำร้ายคุณหรือเปล่า?”

มาเดลีนส่ายหัวและยิ้มอย่างอ่อนโยน “ฉันไม่เป็นอะไร”

เจเรมี่ดูโล่งใจหลังจากได้คำตอบของเธอ เขาจับมือเธอเบา ๆ แล้วพาเธอเดินไปที่ลิฟต์ “คุณทำงานมาตลอดทั้งเช้าเลย คุณเหนื่อยไหม?”

“แค่ฉันเห็นหน้าคุณ ฉันก็หายเหนื่อยแล้วค่ะ” มาเดลีนยิ้มพร้อมกับดวงตาสระอิของเธอ

เจเรมี่มองดูใบหน้าที่ยิ้มแย้มของเธอ ตอนนี้ใบหน้าที่เย็นชาของเขาถูกปกคลุมไปด้วยความอบอุ่น

เขายังหวังว่าเขาจะได้เห็นรอยยิ้มนี้ต่อหน้าเขานานขึ้นกว่านี้อีกหน่อย

แต่ทว่าพนักงานที่ยังไม่แยกย้ายไปทำงานต่างอดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหลาดใจเมื่อได้เห็นฉากนี้ต่อหน้าพวกเขา

“คุณวิทแมนยิ้มเป็นเหมือนกันแหะ”

“ไร้สาระ แน่นอนสิ เขาก็ต้องยิ้มได้อยู่แล้ว ขึ้นอยู่กับว่าเขาอยู่กับใคร”

“จะว่าไปวีล่าดูเหมือนกับอดีตภรรยาของคุณวิทแมนแทบทุกอย่าง แต่ทำไมคุณวิทแมนถึงเกลียดมาเดลีนมาก แต่กลับเอาอกเอาใจวีล่าล่ะ?”

เสียงคำถามนั้นดังขึ้น แต่กลับไม่มีใครสามารถไขปริศนานี้ได้