บทที่ 432

เธอหยุดนิ่งอยู่สักพักก่อนที่จะรับโทรศัพท์สายนี้

เสียงแหบแห้งของชายคนหนึ่งดังขึ้นอย่างแผ่วเบา “คุณกลับมาที่บริษัทแล้วเหรอ?”

“ไม่ ฉันกลับมาที่ร้านของฉัน” มาเดลีนกล่าวอย่างใจเย็น “คุณไม่ว่างไม่ใช่เหรอ? ทำไมคุณถึงมีเวลาโทรหาฉันได้ล่ะ?”

“ผมแค่คิดถึงคุณ” เขาตอบเสียงเบา เสร็จแล้วเขาก็กล่าวเสริมว่า “จริง ๆ นะ”

สองคำสั้น ๆ นี้กลับทำให้หัวใจของมาเดลีนเต้นระรัว สายตาของเธอเลื่อนไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ หัวใจของเธอกลับรู้สึกปั่นป่วน

“วีล่า คืนนี้ผมอาจจะไม่ได้กลับบ้าน คุณจะคิดถึงผมเหมือนที่ผมคิดถึงคุณบ้างไหม?”

มาเดลีนเงียบไปครู่หนึ่งขณะที่เธอฟังคำพูดของเขา

เธอนิ่งไปโดยทิ้งเวลาผ่านไปไม่รู้ว่านานแค่ไหน จากนั้นเธอตอบกลับเบา ๆ ว่า “แน่นอน แน่นอนอยู่แล้วที่ฉันจะคิดถึงคุณค่ะ”

หลังจากได้รับคำตอบแล้ว เจเรมี่ก็หัวเราะเบา ๆ และกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ไพเราะว่า “ไม่ต้องกังวลนะ ทุกอย่างจะได้รับการแก้ไขในไม่ช้า แล้วเราจะไม่มีวันแยกจากกันอีก”

มาเดลีนฟังคำพูดของเจเรมี่ด้วยความรู้สึกว่างเปล่า เธอดึงสติของตัวเองกลับมาแต่ก็พบว่าการโทรได้สิ้นสุดลงแล้ว

เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างถูกปิดบังไว้อยู่ และหลังจากปิดคอมพิวเตอร์ เธอก็ไปที่ศูนย์กักกันทันที

เมเรดิธดีใจมากที่รู้ว่ามีคนมาเยี่ยมเธอ แต่เมื่อเธอเห็นว่าเป็นมาเดลีนที่กำลังนั่งอยู่ในห้องสัมภาษณ์ ใบหน้าของเธอก็เศร้าหมองลง

ใต้ตาของเธอเต็มไปด้วยรอยคล้ำ เธอจ้องไปที่มาเดลีนที่ดูสูงส่งและสง่างามด้วยความเกลียดชังขณะที่เธอต้องใส่กุญแจมือและถูกลากด้วยโซ่ตรวนของเธอ

เธอเห็นในข่าวเมื่อไม่กี่วันก่อนว่าครอบครัวมอนต์โกเมอรีรู้แล้วว่ามาเดลีนเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของพวกเขาและได้ประกาศต่อสาธารณชน แต่ดูเหมือนพวกเขาจะไม่รู้ว่าตอนนี้มาเดลีนคือ วีล่า ควินน์

เมเรดิธจ้องมองมาเดลีนด้วยดวงตาที่น่ากลัว ทันใดนั้นเธอก็เยาะเย้ย “เธอคงอยากจะรู้ที่อยู่ของเด็กในสายเลือดที่เธอให้กำเนิดในตอนนั้นสินะ?”

“จริง ๆ ฉันก็อยากรู้นะ แต่ฉันไม่คิดว่าเธอจะบอกฉันหรอกนะ” มาเดลีนเข้าใจแจ่มแจ้งชัดเจนดี “เมเรดิธ บอกฉันทีสิว่าทำไมเธอถึงทำลายหลุมศพของฉันและขโมยขี้เถ้าของฉันไป?”

“ขี้เถ้า?” เมเรดิธหัวเราะเสียงดังเมื่อได้ยินอย่างนั้น “มาเดลีน ฉันอยากให้เธอเป็นแค่ขี้เถ้าในกำมือซะจริง ๆ! นังสารเลว! ถ้าฉันรู้ว่าเธอยังไม่ตาย ฉันคงไม่เสียเวลาไปในสถานที่ที่ไม่ดีแบบนั้นหรอก!”

ดวงตาของมาเดลีนเป็นประกายเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น “เธอเป็นคนทำลายหลุมศพของฉันจริง ๆ เหรอ?”

“ใช่ แล้วไง! ฉันเจอคนที่สาปแช่งเธอด้วย ที่ไม่อยากให้เธอได้มีชีวิตดี ๆ แม้แต่ตอนเป็นผี!”