บทที่ 433

มาเดลีนไม่คิดว่าเจเรมี่จะโผล่มาอย่างกะทันหันในเวลานี้ เขาไม่ได้เพียงแต่หยุดเธอ แต่เขายังกล่าวแบบนั้นอีกด้วย

สายตาของเฟลิเป้เปลี่ยนเป็นเย็นชา “เจเรมี่ นายไม่ได้กำลังเดินทางไปทำงานเหรอ?”

“ผมไม่ได้รับอนุญาตให้กลับมาได้หลังจากเสร็จงานงั้นเหรอ? แล้วไม่อย่างนั้นผมจะได้มาเห็นคุณเข้ามายุ่งกับภรรยาของผมเหรอถ้าผมกลับมาไม่ทัน?” เจเรมี่กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา เขายังคงจับมือของมาเดลีนไว้ “กลับเข้าไปในบริษัทกันเถอะ”

เขาเมินเฉยต่อเฟลิเป้และหันหลังกลับเพื่อพามาเดลีนไปที่ประตู

มาเดลีนหันกลับไปมองเฟลิเป้ แล้วตามเจเรมี่เข้าไปในบริษัทอย่างนิ่งสงบ

เมื่อกลับมาถึงห้องทำงาน มาเดลีนนึกว่าเจเรมี่จะถามอะไรเธอ แต่เขากลับไม่ได้ถามอะไรเธอเลย

“คุณไม่มีอะไรจะถามฉันเหรอคะ?” มาเดลีนมองดูชายผู้มีท่าทางสงบนิ่งด้วยความสงสัย

เจเรมี่ถอดเสื้อคลุมออกแล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า “ผมมีอะไรต้องถามอย่างนั้นเหรอ?”

“คุณจะไม่ถามฉันหน่อยเหรอว่ามีอะไรอยู่ในแฟลชไดรฟ์นี้ และทำไมฉันถึงเอามันให้เฟลิเป้?”

“ถ้าคุณอยากจะบอกผม คุณก็คงจะบอกผมเอง” เจเรมี่ยิ้ม ดูเหมือนว่าคำพูดของเขาจะไม่ได้ตั้งใจอยากรู้คำตอบมากนัก

“คุณไม่อยากถามฉัน แต่คุณกลับหยุดฉันไว้ เพราะคุณรู้ว่าข้างในนี้มีอะไรใช่ไหม?” มาเดลีนถามด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย

“ผมจะรู้ได้ยังไงว่ามีอะไรอยู่ในแฟลชไดรฟ์? ผมแค่ไม่ชอบเวลาเห็นคุณและเขาเจอกัน” เจเรมี่อธิบายอย่างอดทน เมื่อเห็นมาเดลีนขมวดคิ้วและดูไม่พอใจ เขาจึงเดินเข้าไปหาเธอ น้ำเสียงของเขาดูน่าฟังและคำพูดนั้นเหมือนเกลี้ยกล่อม เป็นน้ำเสียงที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน “วีล่า ผมไม่อยากเห็นคุณเข้าใกล้ผู้ชายอื่นมากเกินไป โดยเฉพาะเฟลิเป้”

สายตาอันอ่อนโยนของเขาจ้องมองมาที่เธอราวกับดวงอาทิตย์อันแสนอบอุ่นในช่วงฤดูหนาว จากนั้นเขาก็กอดเธอไว้

“สัญญากับผมนะว่าจะไม่ไปเจอเขาคนเดียวอีก เข้าใจไหม?”

คำพูดน้ำเสียงอ้อนวอนของเขาผุดขึ้นข้างหูของเธอ

“ผมไม่อยากเสียคุณไป ผมไม่อยาก...”

"..."

เขากระซิบ อ้อมกอดของเขากระชับแน่นมากขึ้น