บทที่ 436

จู่ ๆ โทรศัพท์ของมาเดลีนส่งเสียงดังขึ้นมา มีสายโทรเข้ามาหาเธอ

มาเดลีนรวบรวมความคิดของเธอและมองไปยังหน้าจอที่แสดงสายจากปลายทางเป็นเฟลิเป้ที่โทรเข้ามา

เฟลิเป้หวังว่ามาเดลีนจะส่งข้อมูลในแฟลชไดรฟ์ให้กับเขา

“คุณพ่อครับ ต่อจากนี้ไปวีล่าจะเป็นแม่ของผมใช่ไหม? ผมจะบอกเพื่อนคนอื่น ๆ ได้ไหมว่าแม่ของผมชื่ออ วีล่า ควินน์ เวลาที่เพื่อน ๆ ถามผม” แจ็คสันถามด้วยน้ำเสียงสดใสและไร้เดียงสา

มาเดลีนมองไปคนที่นั่งตรงข้ามเธอและเห็นเจเรมี่ตักอาหารใส่จานของแจ็คสัน จากนั้นเขาก็ยิ้มอย่างอบอุ่นและพยักหน้า “แจ็ค ไม่ว่าอดีตหรืออนาคต ลูกจะมีแม่เพียงคนเดียว และแม่ของลูกนั่งอยู่ตรงหน้าลูกแล้ว”

หลังจากที่เขาบอกแบบนั้น แจ็คสันก็ยิ้มร่าอย่างไร้เดียงสาให้มาเดลีน

แววตาของแจ็คสันเป็นประกาย รอยยิ้มหรือท่าทางของเขาช่วยเยียวยาหัวใจที่บาดเจ็บของมาเดลีนได้เป็นอย่างดี

แต่ทันใดนั้นเธอกลับคิดอะไรบางอย่างที่ทำให้รู้สึกปวดใจ กระนั้น ทำให้เธอเริ่มรู้สึกอึดอัดใจขึ้นมา

เธอกลัวว่าเธอจะเป็นคนที่จะทำให้รอยยิ้มของแจ็คสันหายไปในอนาคต

หากถึงช่วงเวลาที่ชื่อเสียงของเจเรมี่ถูกทำลายและคนในตระกูลวิทแมนทุกคนทำให้ถูกขายหน้านั้น แจ็คสันก็คงจะไม่มีความสุขเช่นกัน

…

เช้าวันรุ่งขึ้นมาเดลีนไปที่ร้านของเธอ เธอจัดเรียงไฟล์ในแฟลชไดรฟ์และจงใจลบเอกสารสำคัญบางฉบับก่อนที่จะส่งให้เฟลิเป้

เมื่อเฟลิเป้ได้รับไฟล์ข้อมูลเหล่านั้น เขาก็รีบออกมาหามาเดลีนทันที

เมื่อมาเดลีนทำการส่งข้อมูลให้เรียบร้อย เธอเตรียมตัวจะออกไปที่บริษัทวิทแมน แต่เมื่อเธอเห็นเฟลิเป้ เธอก็สามารถเดาได้ว่าทำไมเขาถึงรีบมาหาเธอ

เฟลิเป้เป็นคนฉลาด เขาจึงรู้ได้ว่าเอกสารที่ส่งไปนั้นไม่มีประโยชน์อะไรสำหรับเขา

ความเงียบถูกปกคลุมภายในห้องทำงาน