บทที่ 445

ก่อนหน้านี้ มาเดลีนรู้วิธีเผชิญหน้ากับทุกคนอยู่แล้ว

แต่เมื่อเธอมองไปที่อาวุโสวิทแมนผมขาวที่อยู่ข้างหน้าเธอ เธอก็รู้สึกเจ็บปวดในใจ เธอยังคงมองเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างใจเย็น

“คุณปู่ คุณพูดถูก ฉันคือแมดดี้”

ในที่สุดเธอก็ยอมรับเรื่องนี้กับอาวุโส เธอรู้สึกได้ถึงน้ำตาที่ไหลรินที่หางตา

“คุณปู่คะ ขอบคุณที่ไว้วางใจและสนับสนุนฉันตลอดหลายปีที่ผ่านมา ในตระกูลนี้ คุณเป็นคนเดียวที่ดีกับฉัน ฉันจะจดจำคุณไปตลอด”

อาวุโสวิทแมนเดินไปข้างหน้ามาเดลีนช้า ๆ ด้วยไม้เท้าของเขา ดวงตาที่หย่อนหยานและขุ่นมัวของเขามองเธออย่างเป็นห่วงและเข้าใจ

“สาวน้อย ในที่สุดเธอก็ยอมรับเสียที ฉันมีความสุขจริง ๆ”

เมื่อมองเห็นสายตาที่จ้องมองมาด้วยความรักของอาวุโส มาเดลีนก็รู้สึกอยากขอโทษในทันที “ฉันขอโทษค่ะ คุณปู่ ฉันแค่กลัวจะทำให้คุณปู่ผิดหวัง”

“ไม่หรอก ฉันดีใจที่ได้พบเธอคนใหม่” อาวุโสยกมือขึ้นและคว้ามือของมาเดลีน ฝ่ามือเย็นของเขาพยายามทำให้มาเดลีนรู้สึกอุ่นขึ้น “เจเรมี่ทำผิดต่อเธอมามาก ความมั่งคั่งและอำนาจไม่มีค่าอะไรเท่าชีวิตของมนุษย์ ขอบคุณพระเจ้าที่เธอยังมีชีวิตอยู่”

“คุณปู่…”

“ปู่จะคอยสนับสนุนเธอเหมือนเมื่อก่อน”

คำตอบของอาวุโสทำให้มาเดลีนซาบซึ้ง

ในขณะนั้น มาเดลีนได้รับโทรศัพท์จากเฟลิเป้ เธอเลยไม่ได้อยู่ต่อ เธอออกมาหลังจากที่เธอร่ำลาอาวุโส

คาเลนไร้เรี่ยวแรงที่จะเดินหลังจากมาเดลีนจากไป เธอทรุดตัวลงบนเก้าอี้อย่างไร้ชีวิตชีวาและนั่งตัวแข็งทื่อเป็นหิน “ฉันไม่คิดว่าเธอจะมีชีวิตอยู่ ฉันไม่คิดเลย… เธอใช้ตัวตนปลอมเพื่อเข้าใกล้เรา เธอมาที่นี่เพื่อแก้แค้น! เธอต้องการแก้แค้นฉัน!” คาเลนพึมพำ เธอโทรหาเจเรมี่ทันทีแต่ไม่สามารถโทรหาเขาได้ไม่ว่าเธอจะโทรไปกี่ครั้งก็ตาม

เนื่องจากเธอไม่รู้ว่าก้าวต่อไปของมาเดลีนคืออะไร เธอจึงร้องคลั่งราวกับแมวที่อยู่บนก้อนอิฐร้อน

“ไม่! ฉันจะนั่งอยู่เฉย ๆ โดยที่ไม่ทำอะไรเลยไม่ได้!”

“อยากทำอะไรอีกล่ะ?” อาวุโสวิทแมนขมวดคิ้ว คิ้วสีขาวของเขาขมวดเข้าหากันขณะที่เขามองดูคาเลนอย่างไม่พอใจ

“พ่อคะ! พ่อได้ยินเธอหนิ เธอคือ มาเดลีน ครอว์ฟอร์ด! เธอยังไม่ตาย! ผู้หญิงคนนี้ไม่พอใจและเกลียดชังอยู่ในใจ เธอคงกำลังพยายามกลับมาที่ในตระกูลวิทแมน และตอนนี้เธอได้กลับมาแล้ว!