บทที่ 448

“อย่ามาแตะต้องตัวฉัน” มาเดลีนพูดด้วยความรังเกียจ “อย่าเอามือที่แตะต้องผู้หญิงคนอื่นมาแตะต้องตัวฉัน มันน่าขยะแขยง”

เธอส่งเสียงไม่พอใจ

เจเรมี่รู้สึกราวกับว่ามีบางอย่างทิ่มแทงลงไปในหัวใจของเขา หลังจากที่เขาได้ยินคำพูดที่บอกได้ถึงความเกลียดชังของมาเดลีน

คำว่า ‘น่าขยะแขยง’ กลับมีพลังมหาศาล

แต่เขากลับใช้คำเหล่านี้เป็นอาวุธทำลายเธอครั้งแล้วครั้งเล่า

เธอสูดหายใจเข้าลึก เมื่อเจเรมี่ไม่พูดอะไร เธอมองไปที่เจเรมี่ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความโกรธ เธอกล่าวว่า “ทำไม? นายไม่พอใจที่ฉันทำแบบนี้กับนายเหรอ? นายเป็นใครถึงจะไม่พอใจกับมัน? ลืมไปแล้วหรือว่าเคยทำกับฉันไว้ยังไงบ้าง? นายบอกว่าฉันเป็นนังสารเลวที่ไร้ศีลธรรม นายบอกว่าฉันน่ารังเกียจ นายบอกว่าฉันไม่คู่ควรที่จะเป็นภรรยาของ เจเรมี่ วิทแมน นายลืมคำพูดเหล่านี้ไปหมดแล้วหรือไง?”

หลังจากที่เธอถามเขา เจเรมี่ก็ขมวดคิ้ว

เขานึกถึงทุกอย่างที่เขาเคยทำกับเธอในอดีต เขาได้กระทำสิ่งที่ไร้ศีลธรรมอย่างนับไม่ถ้วน

เขาเลยไม่พูดอะไรออกมา เพียงแต่มองตรงไปที่เธอ

ดวงตาสีแดงก่ำของเขาเต็มไปด้วยคำขอโทษ ความสำนึกผิด และความรักที่ไม่อาจบรรยายได้นับไม่ถ้วน

เขารู้ว่ามาเดลีนคนปัจจุบันไม่สามารถสังเกตเห็นสิ่งเหล่านั้นได้

เธอมีเพียงประกายแห่งความเกลียดชังในดวงตาของเธอ ประกายในดวงตาที่ส่องแสงเจิดจ้า ทำให้ดวงตาอันสวยงามของเธอดูมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว

มาเดลีนเดินไปข้างหน้าเจเรมี่ ร่างกายสูงและเรียวของเธอไม่ได้ดูสูญเสียความสง่างามต่อหน้าเขา

“นายไม่อยากเห็นเหรอ? เพื่อจะได้แน่ใจไง? ฉันจะให้นายดูมันเดี๋ยวนี้”

เธอมองตรงไปที่เจเรมี่ ทันใดนั้น เธอก็เอื้อมมือซ้ายไปดึงคอเสื้อเชิ้ตสีขาวของเธอ จากนั้นเธอก็ดึงมันลงมา