บทที่ 447

แม้มาเดลีนจะแปลกใจกับการกลับมาของเจเรมี่ที่กลับมาเร็วกว่ากำหนด แต่เธอก็สงบสติอารมณ์ไว้ได้ เธอยังมีรอยยิ้มแสดงอยู่บนใบหน้าของเธอ

ชายคนนั้นเดินเข้ามาหาเธอ ความเย็นยะเยือกรอบ ๆ ตัวทำให้เขาดูแข็งแกร่งราวกับผู้เผด็จการ ทุกทำให้ทุกสิ่งรอบตัวเขาเป็นเพียงอุปกรณ์ประกอบฉากเท่านั้น

เขามุ่งตรงไปข้างหน้าโดยไม่สนใจคนอื่น ๆ รอบข้างที่อยู่ในห้อง ดวงตาสีเข้มของเขาสะท้อนเพียงใบหน้าที่สวยงามของมาเดลีน

เขาเดินมาข้างหน้า และทุกย่างก้าว ทุกจังหวะการเต้นของหัวใจของเขาเต้นเร็วขึ้นจนกระทั่งเขามาหยุดอยู่ต่อหน้ามาเดลีน

หลังจากที่ผู้ถือหุ้นรายหนึ่งดึงสติตัวเองกลับมา เขาก็กล่าวว่า “คุณกลับมาทันเวลาพอดี คุณวิทแมน ภรรยาของคุณบอกว่า...”

“พวกคุณทุกคน ออกไปให้หมด”

เจเรมี่ขัดจังหวะการพูดของเขาคนนั้นอย่างเย็นชา ดวงตาของเขายังคงจับจ้องไปที่ใบหน้าของมาเดลีน

ผู้ถือหุ้นต่างมองหน้ากันอย่างสับสน และพวกเขาก็เดินออกไป

มาเดลีนกับเจเรมี่เป็นสองคนที่เหลืออยู่ในห้องประชุมขนาดใหญ่

มาเดลีนพูดขึ้นเพื่อทำลายความเงียบว่า “คุณกลับมาเร็วกว่าปกติ ฉันคิดว่าคุณคงรู้อยู่แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น”

เธอไม่ได้พูดจาอ่อนหวานเหมือนเมื่อก่อน ในเวลานี้เธอเว้นระยะห่างและดูถูกเหยียดหยามเขา

“คุณวิทแมน คุณยอดเยี่ยมมาก คุณปฏิบัติหน้าที่ของคุณได้ดีมาก แต่คราวนี้มันสายเกินไป”

มาเดลีนคว้ากองเอกสารบนโต๊ะแล้วโยนให้เจเรมี่

“จากนี้ไป คุณไม่ใช่ประธานของบริษัทวิทแมน คุณไม่มีสิทธิที่จะพูดอะไรในระหว่างการประชุมคณะกรรมการเช่นกัน”

เจเรมี่มองมาเดลีนอย่างใจเย็นและหยิบเอกสารขึ้นมา