บทที่ 452

เจเรมี่ไม่เคยรักเธอเลย ไม่เลยสักนิด

เมื่อเธอถูกเปิดโปงว่าเธอแกล้งทำเป็นเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ในตอนนั้น กลับกลายเป็นว่าจริง ๆ แล้วเธอไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกับเจเรมี่มาก่อนเลย ต่อจากนี้ไปเธอเป็นได้แค่คนแปลกหน้าสำหรับเขา แม้พวกเขาจะมีลูกชายด้วยกันก็ตาม

“ดูเหมือนเธอจะรู้ว่ามีบางอย่างกำลังเกิดขึ้นแล้วสินะ” เจเรมี่พูดอย่างเย็นชา ร่างสูงของเขาเข้ามาใกล้ ๆ เธอ ในขณะที่มีแสงบางอย่างที่ครอบงำในตัวเขา ทำให้เธอหวาดกลัว

เมเรดิธส่ายหัวอย่างไร้เดียงสา “เจเรมี่ ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดถึงอะไร”

เธอแสดงบทบาทของเธอด้วยการบีบน้ำตาให้ไหลออกมา เพื่อทำให้เธอดูเหมือนเสียใจเป็นอย่างมาก

“เจเรมี่ เพื่อเห็นแก่ความสัมพันธ์ของเรา และเพื่อแจ็คของเรา คุณช่วยพาฉันออกไปจากที่นี่ได้ไหม? ฉันถูกกล่าวหาอย่างผิด ๆ”

“เหอะ”

ก่อนที่เมเรดิธจะพูดจบ เธอถูกขัดจังหวะด้วยการพูดเยาะเย้ยของเจเรมี่

“คุณรู้ไหมว่าทำไมคุณถึงยังมีชีวิตอยู่ได้?” เขาถามขึ้นมาในทันที

เมเรดิธมองอย่างงุนงงไปที่ชายผู้ที่แสดงท่าทีน่ากลัวขึ้นมาเรื่อย ๆ ทุก ๆ วินาทีที่ผ่านมานี้

“เพราะผมกำลังรอคำตอบที่แท้จริงของแมดดี้อยู่”

“...” เมเรดิธเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขณะที่หัวใจเต้นเร็วขึ้นจากความหวาดกลัว

แท้จริงแล้ว เจเรมี่รู้ว่าวีล่าคือมาเดลีน และมาเดลีนคือวีล่า!

เขาเรียกเธอว่าแมดดี้ด้วยคำพูดที่สนิทสนม ดวงตาของเขาจะดูอ่อนโยนลงเมื่อเขาพูดถึงชื่อของเธอ เห็นได้ชัดว่าความรู้สึกของเขาที่มีต่อมาเดลีนนั้นเป็นความจริง

“แมดดี้บอกผมว่าเธอเกลียดผม เธอเกลียดผมในทุกสิ่งที่ผมทำกับเธอ เธอเกลียดที่ผมฟังคำโกหกของคุณมาโดยตลอดและทำให้เธอต้องทนกับความเจ็บปวดที่เลวร้ายยิ่งกว่าครั้งก่อน” เขากล่าวออกมาพร้อมกับเดินก้าวไปข้างหน้า ร่างกายของเขามีแสงบางอย่างครอบงำซึ่งทำให้เมเรดิธกลัวมากจนเธอถอยหนีไปที่มุมห้องขัง

เจเรมี่เอื้อมมือออกไปช้า ๆ และคว้าคอของเมเรดิธ