บทที่ 453

ในสายตาอาฆาตแค้นของเจเรมี่ก็ได้หายไปทันที

เขาจับคอเสื้อของเมเรดิธและลากเธอมาข้างหน้าเขา “คุณพูดว่าอะไรนะ?”

เมเรดิธสูดกลิ่นอายของเจเรมี่ด้วยความโหยหา ขณะที่เธอเริ่มร้องไห้อย่างน่าสงสาร

แม้ว่าผู้ชายตรงหน้าจะมองเธออย่างเยือกเย็น แต่ดวงตาและใบหน้าที่หล่อเหลาของเขายังคงเป็นสิ่งที่เธอใฝ่หา แม้ว่าตอนนี้เขาจะอยู่ในอารมณ์ที่โกรธก็ตาม

“เจเรมี่ แม้ว่าฉันจะทำสิ่งเลวร้ายมามากมาย แต่ความรู้สึกของฉันที่มีต่อคุณนั้นมันจริง ฉันรักคุณจริง ๆ”

“ถ้าไม่อยากทุกข์ทรมาน ตอบคำถามผมมา ลูกของผมกับแมดดี้ยังมีชีวิตอยู่จริงเหรอ?” เจเรมี่ขัดจังหวะอย่างไม่อดทน ดวงตาที่มุ่งร้ายของเขาทำให้ร่างกายของเมเรดิธเย็นลง

เธอตัวสั่นเมื่อมองเข้าไปในดวงตาของเจเรมี่ เธอพยักหน้า “เขายังไม่ตาย เขายังมีชีวิตอยู่…”

น้ำค้างแข็งในดวงตาของเจเรมี่ละลายลง “เขาอยู่ที่ไหน? ลูกของผมอยู่ที่ไหน?”

เมเรดิธกัดริมฝีปากแห้ง ๆ ของเธอ “เจเรมี่ ฉันอยากออกไปจากที่นี่”

“คุณคิดว่าคุณมีสิทธิ์เจรจาต่อรองกับผมงั้นเหรอ? คุณควรบอกผมมาก่อนที่ผมจะสืบหาเรื่องนี้ด้วยตัวเอง ถ้าไม่อย่างนั้น คุณจะไม่มีค่าสำหรับผมเลยสักนิด”

“…” ใบหน้าของเมเรดิธมืดลง

เพื่อที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องบอกความจริงกับเขา “เด็กคนนั้น ขะ เขาอยู่รอบตัวคุณเสมอ”

แววตาปรากฏขึ้นในดวงตาของเจเรมี่ “แจ็ค?”

ใบหน้าของแจ็คสันปรากฏขึ้นในสมองของเขาโดยไม่รู้ตัว

เมเรดิธกัดฟันอย่างไม่พอใจ เธอเห็นความสุขในสายตาของเจเรมี่

ย้อนกลับไปเมื่อเธอแกล้งตั้งครรภ์และให้กำเนิดลูกคือแจ็คสัน เจเรมี่ไม่ได้แสดงสัญญาณแห่งความสุขออกมาแบบนี้เลย

กระนั้น เห็นได้ชัดเลยว่าเขาแสดงความสุขและความโล่งใจในสายตาออกมาตอนนี้