บทที่ 465

มาเดลีนตกใจในการปรากฏตัวกะทันหันของเขา แต่ในทางกลับกัน สำหรับเหตุผลบางอย่าง เธอถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เฟลิเป้รู้สึกไม่พอใจและหงุดหงิดเป็นอย่างมากเมื่อการขอแต่งงานและการแสดงความรักของเขาได้ถูกขัดจังหวะอย่างกะทันหัน ดวงตาสีดำที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนของเขาถูกเติมเต็มไปด้วยความโกรธมากมายในขณะนี้ “เจเรมี่ นายมาที่นี่ทำไม? นายไม่มีตำแหน่งที่จะยืนอยู่ในบริษัทแห่งนี้อีกต่อไปแล้ว”

ดวงตาคมและแคบของเจเรมี่จ้องตรงไปปะทะกับเฟลิเป้อย่างจงใจ ก่อนจะใช้สายตานั้นจับจ้องไปที่ใบหน้ามาเดลีน

และเมื่อได้เห็นสายตาที่เย็นชาของเธอ สายตาของเขาได้เปลี่ยนไปเป็นความอ่อนโยนในทันที

“ฉันรู้ว่าเธอเกลียดฉันและต้องการให้ฉันตาย ฉันยอมรับการแก้แค้นในทุกรูปแบบที่เธอต้องการ แต่ฉันจะไม่ยอมให้เธอไปกับใครหน้าไหนทั้งนั้น … อย่าคิดแม้แต่จะแต่งงานกับเขาเลย”

น้ำเสียงของเจเรมี่ไม่เว้นช่องว่างให้ฝ่ายตรงข้ามได้เจรจา และมีรัศมีแห่งความครอบงำที่ควบคุมทุกอย่างภายในดวงตาสีเข้มนั้นของเขา

เมื่อมาเดลีนต้องการที่จะพูดบางอย่างออกไป แต่เธอได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักของเฟลิเป้ที่ดังมาจากด้านหลังของเธอ

“นายไม่อนุญาตงั้นเหรอ?” เขาหัวเราะในขณะที่เขาถามว่า “คิดว่านายเป็นใครกันถึงไม่อนุญาตให้ทำแบบนี้? ลืมไปแล้วหรือไงว่าเคยปฏิบัติกับแมดดี้ยังไง? จำไม่ได้หรือไงว่านายทำอะไรไว้ตอนที่เธอป่วยและบาดเจ็บ? นายกำลังใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับผู้หญิงคนอื่นในตอนที่เธอตัวคนเดียวแล้วโหยหาความรักจากนาย สิ่งที่นายทำคืออะไร? นายได้ขอให้เธอไปตาย”

“เจเรมี่ ถามตัวเองดูอีกที ว่าตัวนายเองเป็นใครถึงมายุ่งเรื่องส่วนตัวของแมดดี้? เธอไม่เกี่ยวข้องอะไรกับนายอีกต่อไป แล้วอีกอย่าง นายไม่คู่ควรกับเธออีกแล้ว”

เจเรมี่คิ้วขมวดหลังจากที่ได้ยินเมื่อฟังเฟลิเป้พูดออกมาแบบนั้น ดวงตาของเขามืดลงพร้อมกับความกล้าที่จะมองหน้ามาเดลีนได้ดับลงไป

เฟลิเป้ยิ้มอย่างพอใจเมื่อเห็นเจเรมี่คอตกแล้วหมดไร้ซึ่งกำลังใจในขณะนี้

เขายกแขนขึ้นโอบไหล่มาเดลีนประคองเธอไว้ “วีล่า เราไปกันเถอะ”

มาเดลีนพยักหน้าและดวงตาเย็นชาของเธอกำลังพิจารณาใบหน้าด้านข้างของเจเรมี่

สิ่งที่เธอเห็นในขณะนี้คือเจเรมี่กำลังกดริมฝีปากแน่น ใบหน้ารูปงามของเขาเต็มไปด้วยความข่มขืนที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน

มาเดลีนไม่อยากคิดเกี่ยวกับเรื่องที่เจเรมี่กำลังทำอยู่ในขณะนี้มากนัก เธอเดินออกจากห้องทำงานพร้อมกับเฟลิเป้โดยไม่ลังเล