บทที่ 466

“ถ้าเรื่องพวกนี้จะทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น ไม่ว่าอะไรก็สมควรแล้ว”

“ว่าไงนะ? เจเรมี่ เมื่อกี้ลูกพูดอะไรออกมา?” ดวงตาทั้งสองข้างของคาเลนเบิกขึ้นอย่างไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน “ลูกเกลียดผู้หญิงคนนั้นมากขนาดนั้น ทำไมลูกถึง… หรือว่าลูกตกหลุมรักผู้หญิงน่าสมเพชคนนั้นจริง ๆ?”

เจเรมี่ไม่ตอบคำถามของคาเลน แต่สายตาที่อ่อนโยนของเขาในตอนนี้เป็นคำตอบที่ดีที่สุด

“ผมจะหาที่เหมาะสมให้คุณแม่ย้ายออกไปโดยเร็วที่สุด จะได้ไม่ติดต่อผมหากไม่มีอะไรเร่งด่วน”

หลังจากที่พูดจบ เขาก็ได้เดินจากไป แต่ก่อนที่เขาจะเดินออกจากบ้านนั้น เขาเห็นอาวุโสวิทแมนมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา

อาวุโสวิทแมนกำลังถือไม้เท้าของเขา ถึงแม้ว่าใบหน้าที่เล็กลงของเขาจะดูเคร่งขรึมแต่ดวงตาของเขายังแสดงถึงความอบอุ่นและใจดีอยู่

“ตามฉันมา” เขาพูดกับเจเรมี่ก่อนจะหันหลังเดินไปอีกด้าน

เจเรมี่ลังเลอยู่สองวินาทีก่อนจะเดินตามเขาไป

ณ ห้องทำงาน

อาวุโสวิทแมนกำลังเผชิญหน้าด้วยท้องฟ้าสีเทาทางนอกหน้าต่างสไตล์ฝรั่งเศสของเขา ไม่นานจากนั้น เขาก็ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยล้า

“แกจะทำอะไรต่อจากนี้?”

“อย่าได้กังวลไปเลย คุณปู่ ถึงแม้ว่าผมจะสูญเสียบริษัท แต่ในไม่ช้าผมจะได้มันกลับคืนมาอีกแน่นอน”

เจเรมี่มองดูแผ่นหลังของอาวุโสและให้คำตอบอย่างแน่วแน่

อาวุโสถอนหายใจออกมาอีกครั้งพร้อมกับหันหน้ามา “ฉันไม่อยากรู้เรื่องนี้หรอกนะ ฉันรู้ว่าแก่จัดการได้ แต่คำถามของฉัน แกเองก็รู้ว่าหมายถึงอะไร”