บทที่ 470

ท่ามกลางความเงียบได้ถูกทำลายลง เจเรมี่ได้ยินมาเดลีนหัวเราะออกมาเบา ๆ

“เจเรมี่ ต้องให้บอกอีกกี่ครั้งว่าทุกอย่างมันสายเกินไปแล้ว ฉันไม่หลงเหลือความรู้สึกอะไรให้กับนายอีกต่อไปแล้วในตอนนี้ต่อให้นายพูดอะไรหรือทำดีแค่ไหนมันก็ช่วยไม่ได้อีกแล้ว” มาเดลีนพูดออกมาโดยไม่แยแสความรู้สึกของเขา มันแสดงให้เห็นได้ชัดว่าเธอไม่ต้องการเขาอย่างแท้จริง

“เพราะฉันไม่ได้รักนายแแล้ว”

แล้วถึงแม้ว่าเขาจะรู้ว่าเธอไม่ได้รักเขาอีกต่อไปแล้ว แต่เมื่อได้ยินมันจากปากของเธอ ทำให้เขาได้รู้ซึ้งถึงการที่ถูกลูกธนูนับล้านเล่มพุ่งเข้ามาในหัวใจเขาในคราวเดียวกัน

ไม่ใช่เท่านั้นเขายังรู้สึกราวกับมีดที่มองไม่เห็นได้แทงมาบนตัวเขาและเชือดเฉือนเนื้อของเขาออกจากร่างกายทำให้เหลือแต่กระดูกในตอนนี้

มาเดลีนใช้มือของตัวเองดึงแขนที่ไร้ชีวิตของเจเรมี่ออกไป

เธอหันหน้าไปมองชายสิ้นหวังคนนี้อย่างประชดประชัน

“เจเรมี่ ฉันกับนายมันจบลงแล้ว ในทันทีที่นายสั่งให้คนมาขุดหลุมฝังศพของคุณปู่ของฉัน มันทำให้ฉันเสียใจที่ได้ตกหลุมรักผู้ชายเย็นชาที่ไร้หัวใจเช่นนายตั้งแต่ตอนนั้น”

คำพูดของเธอคอยตอกย้ำเขา ทำให้เจเรมี่รู้สึกถึงลมหนาวที่พัดผ่านร่างกายของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า อุณหภูมิหัวใจของเขาลดลงต่ำกว่าศูนย์ไปอีก

มาเดลีนหัวเราะออกมาอย่างพึงพอใจเมื่อเห็นสีหน้าที่กำลังตกตะลึง อย่างไรก็ตาม ใบหน้าของเธอได้ดูเคร่งขรึมและสายตาที่มองของเธอดูจริงจังมากขึ้น

“ในตอนที่ฉันรักนายมาก นายทำทุกอย่างเพื่อที่จะดูถูกและทำร้ายฉันจนหมดทางสู้ แล้วบังคับให้ฉันเซ็นใบหย่าก่อนที่ฉันจะตายไปนั่นเพราะนายทำเพื่อผู้หญิงร้ายกาจคนนั้น”

“นายรู้อะไรไหมว่าหลังจากที่นายบังคับให้ฉันเซ็นเอกสารพวกนั้นแล้ว ฉันก็แค่หวังให้นายหันกลับมามองฉันบ้าง ถึงแม้มันจะเป็นเพียงแค่เศษเสี้ยวในสายตาก็ตาม! แต่ไม่เลย นายไม่แม้แต่จะปลายสายตามองฉันด้วยซ้ำ ฉันต้องทนมองนายเดินจากไปอย่างไม่มีอะไรเกิดขึ้นด้วยแสงสุดท้ายในการมองเห็นของฉัน ฉันทำได้เพียงนอนราบกับพื้นและทนต่อความเจ็บปวดแสนสาหัสสิ่งที่ฉันทำได้ก็เพียงแค่รอให้ตาของฉันสูญเสียการมองเห็นไปโดยสิ้นเชิง และชีวิตของฉันได้จบลง

“และนั่น อย่ามาบอกกับฉันว่านายเสียใจหรือนายทำผิดไป เจเรมี่ วิทแมน นายไม่ผิดเลย! คนผิดเป็นฉันที่ไปหลงรักคนผิดแบบนาย!”

เจเรมี่รู้สึกได้ถึงน้ำตาที่ไหลออกมาจากหางตาของเขาหลังจากที่ได้ยินในสิ่งที่มาเดลีนพูด