บทที่ 491

เมเดลีนไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่า วันหนึ่งเธอจะได้เห็นเจเรมี่คุกเข่าให้เธอ

มันคงเป็นเรื่องโกหกหากเธอบอกว่าไม่ตกใจ แต่แม้ว่าเธอจะตกใจเพียงใด เธอกลับมองว่ามันดูเป็นเรื่องที่ไร้สาระสิ้นดี

ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเธอเป็นคนที่มีต้นตระกูลสูงส่ง และชื่อเสียงของเขาก็เป็นที่รู้จักไปทั่วทั้งเกลนเดล นั่นจึงทำให้ใครก็ตามที่สวนทางกับเขาจะต้องปฏิบัติกับเขาด้วยความเคารพ ในขณะที่ใครบางคนทุ่มเทเป็นอย่างมากเพื่อให้เขาทำดีด้วย

มันยากที่จะจินตนาการว่า ผู้ชายแบบนั้นกำลังคุกเข่าลงต่อหน้าเธอ ต่อหน้าผู้หญิงที่เขาเคยได้ทอดทิ้งไป

เมเดลีนจ้องมองลงมาที่ใบหน้าอันหล่อเหลาของเจเรมี่ด้วยความห่างเหิน เขาคิ้วที่ขมวดกัยของเขา บ่งบอกถึงความเศร้าโศกในใจ

“ใครจะไปคิด ว่าคุณชายของตระกูลอันสูงส่งจะมาคุกเข่าให้ผู้หญิงที่เขาเคยทอดทิ้งไป? นายไม่คิดว่ามันดูตลกไปหน่อยเหรอ คุณชายวิทแมน?”

เจเรมี่มองข้ามคำพูดเยาะเย้ยของเมเดลีน “ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อให้เธอมีความสุข”

“เหอะ” เมเดลีนยังคงเย้ยหยัน “ฉันจะมีความสุขมาก ถ้านายไม่มาปรากฏตัวตรงหน้าฉันอีก”

ดวงตาของเจเรมี่หรี่หม่นลง หัวใจของเขารู้สึกเจ็บปวดจากความเยือกเย็น และเจ็บปวดราวกับถูกสายตาเย็นชาของเมเดลีนทิ่มแทงลงในอกของเขา

ทั้งหมดที่เขาทำได้คือจับมือของเธอเอาไว้ แล้วซึมซับไออุ่นของเธออย่างตะกละตะกลาม

“เมเดลีน”

“อย่าเรียกฉันว่าเมเดลีน ในตอนที่ฉันกลายเป็นเมเดลีน ครอว์ฟอร์ด นั่นเป็นจุดเริ่มต้นของความพลิกผันอันน่าเศร้าในชีวิตฉันที่ต้องเผชิญ”

เมเดลีนพูดขัดเจเรมี่อย่างเย็นชา ขณะที่เธอพยายามจะดึงมือของเธอออกมา และยิ่งดึงเท่าไหร่ก็ดูเหมือนว่าเขาจะจับมันไว้แน่นขึ้นเท่านั้น

“ปล่อยฉันเจเรมี่ ฉันไม่ต้องการให้เราเกี่ยวข้องกันอีกต่อไป นายไม่รู้เหรอว่าฉันไม่ชอบขี้หน้านายแค่ไหน และฉันเกลียดนายมากเท่าไหร่น่ะ?”

เจเรมี่รู้สึกชาไปทั้งตัวกับน้ำเสียงที่แน่วแน่ และแฝงไปด้วยความรำคาญของเธอ

เธอบอกว่าเธอไม่ชอบขี้หน้าเขา และเธอเกลียดเขา

เกลียด

เจเรมี่ขับความโศกเศร้าของเขาออกมาภายใต้ความเงียบงันในเวลาต่อมา ขณะที่เขากลืนลูกกระเดือกเพื่อระงับความเศร้าโศกที่เกิดขึ้น

เขาใช้เวลาอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่เขาจะลืมตาขึ้นมาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยเจ็บปวด และยินยอมให้นัยน์ตาลึกล้ำและมืดมัวของเขาตกกระทบบนรูปลักษณ์อันสวยงามของใครบางคน สีหน้าของใครคนนั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยความโกรธแค้น

“เอวลีน” เจเรมี่เรียกเธอด้วยอีกชื่อหนึ่งของเธอ “เธอพูดถูก ฉันมันตาบอด และโง่เง่า ฉันไม่ควรจะปล่อยให้ผู้หญิงเลวทรามคนนั้นมาทำร้ายภรรยาและลูกของฉัน ฉันทำผิดมากเกินกว่าจะหวังให้เธอมาให้อภัย แต่มีเรื่องหนึ่งที่เธอควรรู้”