บทที่ 492

ดวงตาทั้งสองคู่จ้องมองกันภายใต้ความมืดในยามค่ำคืน สายตาของเมเดลีนแสดงออกถึงความเย็นชา เธอเผยอริมฝีปากสีชมพูพร้อมกับพูดว่า “คนหูหนวกได้ยินเสียงคนใบ้พูดว่า คนตาบอดเห็นความรัก”

“...” เจเรมี่ดวงตาแดงก่ำเมื่อเขาได้ฟังเมเดลีน

“บางทีอาจเป็นเพราะคุณไม่เคยหมายความตามสิ่งที่คุณพูดจริง ๆ เจเรมี่ นี่คือเหตุผลที่ทำให้คำสัญญาของคุณกลายเป็นเรื่องล้อเล่น และคำสารภาพว่ารักของคุณมันก็กลายเป็นแค่เรื่องตลก แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่า ฉันลืมพวกมันหรอกนะ”

เธอพักอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ความเยาะเย้ยในสายตาของเธอจะชัดเจน

“คุณเป็นคนบอกกับฉันเองว่า ไม่มีใครสามารถแทนที่เมเรดิธในหัวใจของคุณได้ ทันทีที่คุณสบตากับเธอ คุณก็รู้เลยว่าเธอเป็นผู้หญิงคนเดียวที่คุณจะรักและปกป้องไปตลอดชีวิต”

คำพูดของเขาถูกกล่าวขึ้นอีกครั้ง รอยยิ้มเยาะเย้ยของเมเดลีนเด่นชัดขึ้น

“นายเคยบอกกับฉันว่า เมเรดิธเป็นคนเดียวเท่านั้นที่คุณจะรัก แต่ตอนนี้นายกลับบอกว่ามันเป็นฉันมาตลอดซะอย่างนั้น? หึ ถ้าความรักของนายหน้าตาเป็นแบบนี้ เจเรมี่ ถ้าอย่างนั้นฉันไม่ต้องการมัน”

ด้วยเหตุนั้น เธอจึงหันหลังและเดินจากจากไปก่อนที่เจมี่จะมีโอกาสฉุดรั้งเธอไว้อีก

เจเรมี่หัวเราะเยาะเย้ยตัวเอง ในขณะที่เขาจ้องมองยังความว่างเปล่าตรงจุดที่เมเดลีนเคยยืนอยู่

เขาไม่มีอะไรที่จะพูดได้เลยในเรื่องที่เกิดขึ้นในอดีต

เขาจะอธิบายให้เมเดลีนเข้าใจได้อย่างไรว่า เขาแค่ยอมให้เมเรดิธทำตามสิ่งที่เธอต้องการ เพื่อแสดงถึงความรัก และความห่วงใยที่เขามีให้เมเดลีนเมื่อตอนที่พวกเขายังเป็นเด็ก?

หิมะเริ่มร่วงหล่นจากท้องฟ้าในยามค่ำคืน

เสียงหิมะเงียบสนิท แต่เจเรมี่ได้ยินบางอย่างที่กำลังแตกสลายภายในตัวเขา

เขาไม่รู้จะผ่านคืนนี้ได้อย่างไร

เขาลืมตาตื่นนั่งอยู่ข้างเตียงของแจ็คสันทั้งคืน

ความรู้สึกผิดและความสำนึกผิดเต็มในใจเขา เมื่อเขาจ้องมองไปคิ้วและดวงตาบนใบหน้าเล็ก ๆ ที่คุ้นเคย

หัวใจของเขากำลังรู้สึกเหมือนถูกแทง เมื่อเขานึกถึงว่าเมเดลีนใช้ชีวิตอย่างยากลำบากขนาดไหน ในตอนที่เธอตั้งท้องแจ็คสัน

ในที่สุดฟ้าก็สว่าง เจเรมี่ได้ยินเสียงเหมือนคนทำบางอย่างอยู่ด้านล่าง

หัวใจเขาเต้นแรง เมื่อรู้ว่าเมเดลีนกลับมา