บทที่ 507

“ทำไมฉันต้องเดิมพันกับนายด้วยล่ะ? ฉันตัดสินใจเองได้ว่า ฉันต้องการชีวิตของฉันให้เป็นไปยังไง นายไม่สามารถควบคุมมันได้หรอก” เมเดลีนตอบห้วน ๆ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความมั่นใจเช่นกัน

“แล้วนายก็ไม่จำเป็นต้องเซ็นเอกสารอีก เพราะฉันสามารถยื่นอุทธรณ์ได้เนื่องจากเราแยกทางกันมานานกว่าสองปี ส่วนเรื่องผู้ได้สิทธิ์การดูแลแจ็ค ฉันจะไม่ยอมแพ้เด็ดขาด”

เมเดลีนหมุนตัวหันหลังให้และเดินจากไป

เอโลอิสและฌอนที่ยังคงยืนรออยู่ข้าง ๆ ทำอะไรไม่ได้ เมื่อเห็นเมเดลีนทิ้งเจเรมี่แล้วจากไปด้วยสีหน้าไม่พอใจ

ในขณะที่เจเรมี่เป็นลูกเขยของพวกเขา แต่เขาก็ได้ทำร้ายเมเดลีนอย่างที่สุดเช่นกัน

พวกเขาไม่มีสิทธิ์ตำหนิเจเรมี่ เพราะความผิดพลาดของพวกเขาเลวร้ายยิ่งกว่าสำหรับการเป็นพ่อแม่ที่เคยทำร้ายเธอ

…

คดีของเมเรดิธติดเทรนด์อย่างรวดเร็ว ทำให้ชาวเน็ตจำนวนมากไม่พอใจกับบุคลิกที่โหดเหี้ยมของเธอ

ในขณะที่โรสและจอห์นซ่อนตัวอยู่ในโรงแรมแห่งหนึ่ง ตัวของพวกเขาสั่นด้วยความโกรธเมื่อดูข่าวคดีในศาลของเมเรดิธ พวกเขาทิ้งรีโมทลงบนพื้นในทันที

“บทลงโทษของเมเรดิธกำลังจะถูกตัดสินภายในหนึ่งเดือน! เราควรทำอะไรดี? ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเจเรมี่จะมีหลักฐานชิ้นนี้ซ่อนอยู่กับเขา!” โรสคร่ำครวญอย่างไม่สบายใจ

จอห์นที่กำลังนิ่งเงียบไปชั่วขณะ เขาถูกกระตุ้นจากโรส “พูดอะไรสักอย่างสิ!”

“คุณต้องการให้ผมพูดอะไร? ให้บอกว่าเราควรทำให้เธอรอดพ้นออกจากคุกเหรอ?” จอห์นทำท่าเปิดฝ่ามือของเขาอย่างช่วยไม่ได้

“งั้นคุณจะยืนดูเมเรดิธตายเหรอ? เธอยังคงเป็นลูกสาวของเราอยู่นะ” โรสขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ “ช่างเป็นลูกสาวที่ไร้ประโยชน์ เมเรดิธใช้เวลาหลายปีกับเจเรมี่ และคุณกำลังบอกฉันว่าเธอไม่เคยเข้าใจผู้ชายคนนั้นเลยด้วยซ้ำแบบนี้เหรอ? เธอคงไม่ต้องถูกยิงตายถ้าเธอมีประโยชน์มากกว่านี้สักหน่อย!”

“แล้วการพูดมาทั้งหมดนี่ มันดูมีประโยชน์ยังไงในเมื่อเมเรดิธฆ่าคนไปตั้งสองคน? คุณคาดหวังให้เราช่วยเธอยังไงกันล่ะ?” จอห์นไม่แสดงความต้องการที่อยากจะช่วยเมเรดิธ “เราได้ทำทุกอย่างที่ทำได้ไปหมดแล้ว เมเรดิธโง่เองที่สารภาพว่าฆ่าบริทนีย์ในศาล!”

โรสขมวดคิ้วและกำหมัดแน่นด้วยความขุ่นเคือง

“ที่ผ่านมาเมเรดิธสนิทสนมกับคุณนายวิทแมน และคุณนายมอนต์โกเมอรีมาก เราเกือบจะได้ใช้ชีวิตที่เหลือโดยไม่ต้องกังวลเรื่องเงินในธนาคาร! ใครจะคิดว่านังตัวดีนั่นจะกลับมามีชีวิตอีกครั้ง? สิ่งนี้จะไม่เกิดขึ้นหากไม่มีเธอ!”