บทที่ 512

เมเดลีนพบสถานที่ดังกล่าวอย่างรวดเร็ว เนื่องจากที่นั่นอยู่ห่างออกไปเพียงร้อยเมตร

บ้านที่อยู่ตรงหน้าเธอดูทรุดโทรมราวกับว่ามันเป็นบ้านที่ไม่มีคนอยู่อาศัย แต่มันยังมีแสงลอดผ่านออกมาจากภายในบ้านอยู่ด้วย

เมเดลีนเดินไปที่หน้าต่าง และมองลอดเข้าไปข้างใน เธอเห็นแจ็คสันนั่งอยู่บนม้านั่งเล็ก ๆ ขณะที่จอห์นนั่งสูบบุหรี่อยู่ข้าง ๆ คอยคุมตัวเขาไว้ ด้านข้างจอห์นมีมีดผลไม้วางอยู่

แน่นอนว่าพวกเขาคือผู้อยู่เบื้องหลัง

เมเดลีนกำหมัด เธอจ้องมองใบหน้าของแจ็คสันด้วยสายตาที่เป็นกังวล

เด็กน้อยดูไม่เกรงกลัวอะไร เขานั่งกระดิกเท้าขณะแทะแอปเปิ้ล ดูเหมือนว่าเขากำลังคุยกับจอห์นเกี่ยวกับอะไรบางอย่าง

สถานการณ์ดูผิดปกติไปเล็กน้อย แต่เมื่อคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ก็ไม่น่าแปลกใจเช่นกัน เพราะว่าแจ็คสันเป็นเพียงเด็กอายุ 6 ขวบเท่านั้น

เมเดลีนครุ่นคิดเงียบ ๆ เกี่ยวกับเรื่องนี้ ขณะที่เธอกำลังจะเคาะประตู ใบหน้าของเจเรมี่ก็ผุดขึ้นมาในใจของเธอ

เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาพิมพ์ข้อความส่งให้เจเรมี่ จากนั้นเธอก็เดินไปยังหน้าประตู

ทันใดนั้น เมเดลีนก็รู้สึกได้ว่ามีคนเดินเข้ามาจากด้านหลังของเธอ

ขณะที่เธอกำลังจะหลบซ่อนตัว ชายคนนั้นก็คว้าเอวเธอไว้

ผู้ชายคนนั้นเอามือปิดปากเธอเพื่อป้องกันไม่ให้เธอกรีดร้อง

กลิ่นที่คุ้นเคยแตะเข้ากับปลายจมูกของเมเดลีน เธอรับรู้ได้ถึงความอบอุ่นที่ปกคลุมไปรอบตัวเธอ

เมเดลีนเงยหน้าขึ้นมองด้วยความประหลาดใจ จ้องมองใบหน้าเรียวภายใต้แสงสลัว

“ชู่วว ฉันเอง”

เธอได้ยินเสียงกระซิบอันแสนอบอุ่นของเจเรมี่

เมเดลีนชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะดื้นออกจากมือแกร่ง

“อย่าขยับ มีคนกำลังมา” เขากระซิบเบา ๆ ก่อนจะถอยกลับไปซ่อนหลังกำแพงบ้าน โดยมีเมเดลีนอยู่ในอ้อมแขนของเขา