บทที่ 513

เขาหันหลังกลับมา พร้อมกับหยีตาเรียวยาวและมีเสน่ห์เป็นรูปสระอิ “เธอเป็นห่วงฉันเหรอ?”

“...” เมเดลีนรีบปล่อยมือของเธอ “ฉันไม่ได้เป็นห่วงคุณ ฉันแค่ไม่อยากให้แจ็คได้รับบาดเจ็บเท่านั้น”

“ไม่ต้องห่วง ฉันจะไม่ปล่อยให้อะไรเกิดขึ้นกับลูกชายของเราเด็ดขาด” เจเรมี่สัญญาอย่างจริงจัง เขาจับมือของเมเดลีนไว้ “ลินนี่ ไปรอฉันที่รถ ฉันจะพาแจ็คกลับมาอย่างปลอดภัยแน่นอน”

เมเดลีนรู้สึกงุนงง ในขณะที่เจเรมี่ผลักเธอเบา ๆ “เร็วเข้า รีบไปขึ้นรถเถอะ”

ดวงตาของเขาดูจริงใจ และน้ำเสียงของเขาดูปกติ แต่เมเดลีนกลับไม่ได้รู้สึกชื่นชม “เจเรมี่ ฉันไม่อยากเป็นหนี้คุณ ลูกชายเป็นของฉัน และฉันจะช่วยชีวิตเขาเอง”

สายตาของเจเรมี่เปลี่ยนไปจากเดิม “เธอไม่ได้เป็นหนี้ฉัน ฉันต่างหากที่เป็นหนี้เธอ ไม่ว่าเธอจะปฏิเสธยังไง เธอก็เปลี่ยนความจริงที่ว่า แจ็คเป็นลูกของเราไม่ได้”

เมื่อพูดจบ เขาก็ลากเมเดลีนไปยังรถที่จอดอยู่ข้างถนน

เมเดลีนกลัวว่าจอห์นและโรสจะจับพิรุธได้ หากเธอร้อนรนมากเกินไป

“รอฉันอยู่ที่นี่ อย่าเข้ามา” เจเรมี่พูดสั่ง

เมเดลีนกำลังจะสาปแช่งเจเรมี่ แต่โทรศัพท์ของเธอกลับสั่นขึ้นเสียก่อน

โรสโทรมาหาเธอ เมเดลีนคาดว่าโรสโทรมาหาเธอเพราะกระเป๋าเดินทางถูกตั้งรหัสผ่านไว้ หากไม่มีรหัสผ่านเธอก็ไม่สามารถเปิดมันได้

พอรับสาย โรสก็มาขอรหัสผ่านตามที่เธอคาดเดาไว้จริง ๆ

เดิมทีเจเรมี่อยากจะลงมือทันที แต่เขากลับได้ยินโรสพูดผ่านทางโทรศัพท์ว่า “เมเดลีน แกกล้าเล่นแง่แบบนี้เหรอ? ไม่เอาน่า รหัสผ่านของกระเป๋าเดินทางคืออะไร?”

เมเดลีนจัดการกับเธออย่างใจเย็น “ถ้าเธอไม่ให้ฉันเห็นลูกชายของฉัน ฉันก็จะไม่ให้เธอเห็นเงินสดเหมือนกัน”

“แก...” โรสรู้สึกหงุดหงิด “เอาล่ะ! ในเมื่อแกต้องการพบลูกชายของแกมาก มานี่สิ! ฉันจะส่งตำแหน่งให้แกเดี๋ยวนี้!”

เมเดลีนยิ้มอย่างอ่อนโยน “ไม่ต้องหรอก ฉันมาถึงแล้ว”