บทที่ 514

แจ็คสันพยักหน้า เขาถือแอปเปิ้ลและวิ่งไปหาพวกเขา

เมเดลีนยิ้ม เธอรู้สึกโล่งใจพร้อมกับยื่นแขนออกไปทางแจ็ค “แจ็ค มาหาแม่”

“แม่ครับ” แจ็คสันร้องเรียกเมเดลีนด้วยน้ำเสียงที่ไร้เดียงสาและวิ่งไปหาเธอ

แผนการพังพินาศเมื่อแจ็คกลับมาสู่อ้อมกอดของเมเดลีนเป็นที่เรียบร้อย โรสคาดว่าเจเรมี่จะไม่มีวันยอมปล่อยเธอไปแน่นอน สีหน้าของเธอแปรเปลี่ยนเป็นโหดเหี้ยม

โรสคว้ามีดผลไม้บนโต๊ะแล้วหันปลายมีดไปทางเมเดลีน ก่อนจะตะโกนว่า “เมเดลีน นังสารเลว! ไปลงนรกซะ!”

เธอสาปแช่งด้วยวาจาหยาบคายขณะถือมีดขู่

แต่ก่อนที่เธอจะเข้าใกล้เมเดลีน เธอกลับถูกเจเรมี่ถีบออกไปเสียก่อน

โรสล้มลงกับพื้นอย่างแรง มีดผลไม้ในมือเธอตกไปอยู่ข้างลำตัว เธอพลิกตัวกลับเพื่อจะคว้ามันไว้ แต่ด้วยความเร็วของเจเรมี่ เขาเดินไปหาเธอแล้วใช้เท้าเหยียบลงบนมืออ้วน ๆ ของเธอ ทำให้โรสกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดในทันที

ดวงตาที่เยือกเย็น และลึกลับของเจเรมี่มองดูเธออย่างเหยียดหยาม เขาเปรียบเสมือนกษัตริย์ที่ปฏิบัติต่อทุกคนดั่งเชลย

“ลินนี่ให้โอกาสเธอแล้ว แต่เธอยังรนหาที่ตายเอง เพราะงั้นฉันก็จะส่งเธอเข้าคุก เธอจะได้มีความสุขครั้งสุดท้ายกับลูกสาวตัวน้อยของเธอ”

เสียงเย็นชาราวกับสายน้ำเย็นที่ไหลลงมาราดโรสและจอห์น ตั้งแต่หัวจรดเท้า

โรสและจอห์นรับรู้ได้ถึงวันโลกาวินาศ ราวกับว่าเจเรมี่สั่งให้พวกเขาไปตายอย่างไร้ความเมตตา พวกเขารู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านไปทั่วกระดูกสันหลัง

ทันใดนั้น เสียงรถตำรวจก็ดังขึ้นมาแต่ไกล

เจเรมี่โทรหาตำรวจก่อนที่เขาจะมาตามหาเมเดลีน

จอห์นและโรสได้ยินเสียงรถตำรวจ เสียงไซเรนบ่งบอกว่านี่คือจุดจบของพวกเขา

โรสกัดฟันด้วยความรู้สึกเกลียดชัง หลังจากเห็นฉากที่แสนอบอุ่นของครอบครัวสามคน ขณะที่เธอมองดูเมเดลีนซึ่งอุ้มแจ็คสันอยู่ และจากไปโดยได้รับการคุ้มครองจากเจเรมี่