บทที่ 519

หลังจากฟังคำพูดของเจเรมี่อย่างใจเย็น เมเดลีนก็ขยับตัวออกมาจากวงแขนของเขาอย่างเย็นชา และหันกลับไปเผชิญหน้ากับเขา

“ถ้าคุณจะแก้ตัว อย่างน้อยก็หาข้ออ้างที่สมเหตุสมผลหน่อยสิ” เธอมองเขาอย่างดูถูก “คุณบอกว่าคุณรักฉัน ความรักของคุณก็คือการปล่อยให้เมเรดิธเหยียบย่ำ และทำร้ายฉันเหรอ?”

เจเรมี่ขมวดคิ้วและพยายามดึงมือของเมเดลีนไว้ “ลินนี่ ฟังฉันก่อน”

ดิ๊งด่อง ดิ๊งด่อง!

ทันใดนั้นเสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น

เจเรมี่ขมวดคิ้วแน่นเมื่อเขาเดินไปเปิดประตู เขารู้สึกไม่พอใจบางอย่าง

ทันทีที่เปิดประตู ใบหน้าของเจเรมี่ก็เปลี่ยนเป็นเย็นชาขึ้น “คุณมาทำอะไรที่นี่?”

เฟลิเป้ยืนอยู่ที่ประตู เขาเหลือบมองเจเรมี่ที่มีผ้าพันแผลอยู่บนมือ เขาเงยหน้าขึ้นและมองเข้าไปในบ้าน “วีล่า นี่ผมเอง คุณอยู่นี่หรือเปล่า?”

ดวงตาของเจเรมี่เย็นชายิ่งขึ้น ขณะที่เขาไม่ยอมให้เฟลิเป้เข้าไปข้างใน “เฟลิเป้ ไม่มีคนอย่างวีล่าอยู่ที่นี่ กลับไปซะ”

ทันทีที่เสียงของเขาพูดออกไปแบบนั้น เมเดลีนก็เดินมาอยู่ข้างหลังเขา

“เฟลิเป้? คุณมาที่นี่ทำไมคะ?” เมเดลีนค่อนข้างประหลาดใจ

“ผมเป็นห่วงคุณ” น้ำเสียงที่นุ่มนวลและใบหน้าอันหล่อเหลาของเฟลิเป้ปรากฏรอยยิ้มเล็กน้อย “ทำไมเมื่อคืนคุณไม่กลับอพาร์ตเมนต์?”

“นี่คือบ้านของภรรยาฉัน ทำไมเธอถึงต้องกลับไปที่อพาร์ตเมนต์นั่นด้วย?” เจเรมี่พูดอย่างไม่พอใจ

เมเดลีนเหลือบมองเจเรมี่และพูดออกมาอย่างใจเย็น “แจ็คอยากให้ฉันอยู่ที่นี่เมื่อคืนนี้ ฉันไม่อยากให้เขาน้อยใจ”

เฟลิเป้พยักหน้าแสดงความเข้าใจ “ผมจองตั๋วให้แล้ว” ดวงตาสีนิลของเขาจ้องมองเจเรมี่ราวกับบอกว่าเขาไร้ตัวตน จากนั้นเขาก็ยิ้มให้เมเดลีนและพูดว่า “ถ้าคุณทำเรื่องหย่าเสร็จแล้ว เราพาแจ็คกลับไปที่เมืองเอฟกันนะ”

เมเดลีนรู้สึกเคว้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเรื่องนี้

เจเรมี่คว้าข้อมือเธอไว้และดึงเธอมากันไว้ข้างหลังเขา

แม้จะมองไม่เห็นสีหน้าของเขา แต่เมเดลีนได้ยินทุกอย่างที่เจเรมี่พูด เขาพูดอย่างจริงจังกับเฟลิเป้ว่า “เฟลิเป้ นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่ผมจะเตือนคุณ คุณจะเอาบริษัทวิทแมน หรือคฤหาสน์วิทแมนไปก็ได้ แต่กับลินนี่ ผมจะไม่มีวันปล่อยเธอไปกับคุณ”