บทที่ 521

เมเดลีนตกอยู่ในภวังค์ชั่วขณะ

เมื่อเจเรมี่เซ็นชื่อลงบนใบหย่า แม้เธอจะรู้สึกเป็นอิสระ แต่เธอกลับรู้สึกถึงหนามเล็ก ๆ ที่คอยทิ่มแทงเช่นกัน

ความทรงจำดี ๆ เหล่านั้น ความรักที่ไม่มั่นคงในวัยเด็ก และการแต่งงานที่ล้มเหลว ทั้งหมดได้สิ้นสุดลงแล้วในตอนนี้

เมื่อเดินออกจากสำนักงานกฎหมาย เจเรมี่มองเมเดลีนด้วยความคิดถึง “ลินนี่ ฉันขอกอดเธอครั้งสุดท้ายได้ไหม?”

เมเดลีนควรบอกปฏิเสธ แต่เธอกลับพยักหน้าแทน

เจเรมี่ยิ้มแล้วกางแขนโอบกอดเธอ

เขาหลับตาลงและดื่มด่ำกับช่วงเวลาอันแสนอบอุ่นนี้เป็นครั้งสุดท้าย เมื่อเขาลืมตาอีกครั้ง เขากลับพบว่าดวงตาของเขาพร่ามัว

เขาคงจะมีความสุขมากกว่านี้

ถ้าเขาไม่เผลอไปทำลายความสุขนี้ทิ้ง

เขาทำร้ายเธอมานานจนเกินกว่าจะได้รับการให้อภัย เขาช่างเป็นคนที่น่ารังเกียจเสียจริง “ขออยู่กับแจ็คอีกสักสองสามวันได้ไหม?”

เมเดลีนพยักหน้าเบา “ได้สิ”

“ขอบคุณ” เขาส่งยิ้มให้เธออย่างขมขื่น

ก่อนที่เขาจะปล่อยเธอออกจากอ้อมกอด เขาก็พบว่ารถของเฟลิเป้จอดรออยู่ข้างถนน

เขาลดกระจกรถลงแล้วเรียกเมเดลีนว่า “วีล่า จะไปกันได้หรือยัง?”

เมเดลีนผละออกจากอ้อมแขนของเขาโดยไม่ลังเล เธอเหลือบมองเจเรมี่ที่ยืนนิ่งก่อนจะหันไปทางรถของเฟลิเป้

เฟลิเป้จ้องมองใบหน้าของเจเรมี่ด้วยรอยยิ้มของผู้ชนะ ก่อนจะขับรถออกไป

เมเดลีนมองดูผู้ชายคนนั้นที่อยู่ห่างออกไปผ่านกระจกมองหลัง เขาถือใบหย่าไว้ในมือและกำมันไว้แน่น...

เจเรมี่มองดูเมเดลีนจากไปก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อโทรออก น้ำเสียงของเขาฟังดูเยือกเย็นแต่หนักแน่น “ฉันเป็นคนที่เซ็นใบหย่ากับเมเดลีนเมื่อกี้นี้...”

...