บทที่ 533

ใบหน้าของเจเรมี่ปกคลุมไปด้วยเมฆดำชั่วครู่ ขณะที่เห็นคลื่นพายุลึก ๆ ในดวงตาของเขา

“เป็นบ้าไปแล้วเหรอ? รู้ไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่?” ดวงตาของเขาเป็นประกายด้วยความเยือกเย็น ขณะที่คำพูดของเขาเป็นเหมือนดั่งน้ำแข็ง “ด้วยคำพูดของคุณ คุณไม่คู่ควรกับการเป็นย่าของแจ็คด้วยซ้ำ!”

คาเลนรู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่ไหลลงมา เมื่อเธอรู้ว่าเธอทำผิดพลาด

เธอรีบแก้ไข และปรับน้ำเสียงของเธอให้อ่อนลง “เจเรมี่ แม่แค่พูดผิดเพราะฉันโกรธมาก แต่ผู้หญิงคนนี้ทำให้ครอบครัวของเราแตกแยกจริง ๆ ในขณะที่มันสมรู้ร่วมคิดกับเฟลิเป้นะ”

“เรื่องนั้นไม่สำคัญอะไรในตอนนี้ แต่มันตั้งใจจะฆ่าคุณปู่ของลูก!” วินส์ตันจ้องเมเดลีนอย่างขุ่นเคือง

“ลินนี่จะไม่มีทางทำอย่างนั้น” เจเรมี่รับรองอย่างไม่ลังเล

เมเดลีนไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งเจเรมี่จะเลือกวางใจเธอโดยไม่ลังเล แต่ทันทีที่เขาพูดแบบนี้ เมเดลีนก็ได้ยินคาเลนต่อว่าเธออีกครั้ง

“ทำไมเธอจะไม่ทำเหรอ? ก็เธอเคยทำสิ่งเลวร้ายเหล่านี้มามากแล้ว!”

“สิ่งเหล่านั้นในอดีตล้วนแต่เป็นการกระทำของเมเรดิธ ความจริงถูกเปิดเผยมานานแล้ว ตอนนี้แม่ยังแสร้งทำเป็นสับสนอยู่อีกเหรอ?” คิ้วของเจเรมี่ขมวดแน่น จากนั้นเขาก็พูดอย่างเย็นชาและเย่อหยิ่ง “ผมจะไม่ยอมให้ใครมาใส่ร้ายภรรยาของผมแบบนี้เด็ดขาด!”

ภรรยา

คำนั้นเข้าไปในหูของเมเดลีน

ใช่ เธอยังคงเป็นภรรยาตามกฎหมายของเขา แต่จนถึงแค่พรุ่งนี้เท่านั้น

คาเลนไม่คาดคิดว่าเจเรมี่จะไว้วางใจและปกป้องเมเดลีนมากขนาดนี้ เมื่อเทียบกับตอนที่เขาอยู่กับเมเรดิธ เขาไม่เคยโกรธขนาดนี้มาก่อน

ดูเหมือนเธอไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องเชื่อว่า ความรู้สึกของเจเรมี่ที่มีต่อเมเดลีนนั้นเป็นของจริง

“เจเรมี่ ที่คุณป้ากับคุณลุงพูดเป็นความจริงนะ เมเดลีนต้องการจะฆ่าคุณปู่ พวกเรามีหลักฐาน!” อีวอนพูดแทรกเข้ามา

หากเป็นแต่ก่อน เมเดลีนคงจะตื่นตระหนกด้วยความกลัว แต่ตอนนี้แทนที่เธอจะตื่นตระหนก เธอกลับสงบลง

“คุณเอาแต่พูดว่าฉันอยากฆ่าคุณปู่ และมีหลักฐาน แล้วไหนล่ะหลักฐาน?”

อีวอนเลิกคิ้วอย่างเย่อหยิ่งเมื่อได้ยินคำพูดนั้น “เมเดลีน ขอฉันถามเธอหน่อยเถอะ เมื่อวานเธอไปบ้านพักคนชราเพื่อไปหาคุณปู่หรือเปล่า?”

“ฉันไปหาคุณปู่แล้วยังไงเหรอ?”

“เธอเต็มใจยอมรับแล้วสินะ! เธอมอบเค้กชาให้คุณปู่กล่องหนึ่ง โดยฝากผ่านพยาบาลที่นั่นก่อนที่เธอจะจากไป คุณปู่กินเค้กชาของเธอก่อนที่เขาจะถูกวางยาพิษและถูกส่งตัวไปที่ห้องฉุกเฉิน!”