บทที่ 534

เมเดลีนก้าวออกจากประตูโรงพยาบาลและหยุดอย่างช้า ๆ มุมปากของเธอขดเป็นรอยยิ้ม “ไม่มีวันที่คุณและฉัน จะได้ยืนเคียงข้างกันอีกต่อไปแล้ว”

ใจของเจเรมี่แตกสลายกลายเป็นสองเสี่ยงทันทีเมื่อได้ยินคำพูดแบบนั้น เขามองไปที่ด้านหลังของเมเดลีนที่อยู่ใกล้มือ แต่เขารู้สึกว่ามีภูเขาและแม่น้ำขวางกั้นระหว่างพวกเขา

“เอวลีน? มันคือเธอจริง ๆ เอวลีน” จากข้างทาง เอโลอิสเรียกหาเมเดลีนด้วยความประหลาดใจและรีบวิ่งเข้าไปหา

เมเดลีน มองคนที่ค่อย ๆ ใกล้เข้ามาอย่างประหลาดใจ ในขณะที่เธอยังรู้สึกงงงวย เด็กน้อยในอ้อมแขนของเจเรมี่ก็ถามขึ้นว่า “คุณยายครับ ทำไมคุณยายถึงมาที่โรงพยาบาลล่ะครับ?”

มีแววตากังวลอยู่ในดวงตาของเอโลอิสขณะที่เธอตอบกลับ “ไม่มีอะไรหรอก ตากับยายก็แค่มาตรวจร่างกายตามปกติ”

“ทั้งคู่สบายดีจริง ๆ แน่นะคะ?” เมเดลีนเผยอริมฝีปากของเธอขึ้นเล็กน้อย

เมื่อเห็นว่าเมเดลีนห่วงใยตนและฌอน รอยยิ้มก็เผยขึ้นบนใบหน้าของเอโลอิส “ไม่ต้องกังวลเอวลีน ไม่เป็นไรจริง ๆ มันเป็นแค่ปัญหาเล็กน้อยเท่านั้นเอง”

เมเดลีนยิ้มอย่างคลุมเครือ “ตั้งแต่ตอนนั้นที่เราได้พบกันที่นี่ ให้เราบอกลาคุณด้วยที่นี่นะคะ”

“ลา?” เอโลอิสอึ้ง “ลาอะไรเหรอ?”

“ฉันจะพาแจ็คออกจากเกลนเดลไปด้วยกันในสัปดาห์หน้าค่ะ และฉันคงจะไม่กลับมาอีก” คำตอบของเมเดลีนนั้นตรงไปตรงมา ตรงไปตรงมาราวกับกรวยน้ำแข็งที่แทงทะลุหัวใจของเอโลอิส

แม้ว่าเธอจะพูดออกไปแบบนั้นก็ตาม เมเดลีนรู้ดีว่าเธอจะยังไม่จากไปไหน จนกว่าที่คุณปู่วิทแมนจะตื่นขึ้น และก่อนที่เธอจะพบบุคคลที่อยู่เบื้องหลังทุกสิ่งจริง ๆ

เอโลอิสถึงกับชะงัก ดวงตาของเธอก็ร้อนขึ้นในทันใด “เอวลีน เธอ… เธอกำลังจะทอดทิ้งกันเหรอ?”

“ใช่ค่ะ” เมเดลีนยืนยัน “คุณไม่ต้องเสียใจนะคะ คุณน่าจะเคยชินแล้วที่ไม่มีลูกสาวอย่างฉันมามากว่า 20 ปี ดังนั้นคุณก็แค่คิดว่าลูกสาวคุณตายไปแล้วก็ได้”

“ไม่ มันจะไม่เป็นแบบนั้น ฉันทำไม่ได้…” เอโลอิสน้ำตาซึมทันที

และเมื่อได้เห็นแบบนี้ แจ็คสันก็ขอลงจากอ้อมแขนของเจเรมี่ทันที แล้วหันมาปลอบใจเอโลอิส

เมเดลีนแสร้งทำเป็นยิ้มอย่างเฉยเมย “งั้นเดี๋ยวให้แจ็คอยู่กับคุณไปก่อนนะคะ เดี๋ยวฉันกลับค่อยมารับภายหลัง”

“เอวลีน เอวลีน!” เอโลอิสไม่สามารถปล่อยเธอไปได้ แต่เธอก็ยังห้ามเมเดลีนไม่ให้จากไปไม่ได้เช่นกัน

เมเดลีนเดินหันหลังให้กับพวกเขาไปอย่างง่ายดาย