บทที่ 535

เมื่อเกิดการกระแทกอย่างรุนแรง กระจกรถก็ได้แตกออกเป็นเสี่ยง ๆ ควันพวยพุ่งออกมาจากด้านหน้ารถ ล้อยังคงเสียดสีกับถนนแอสฟัลต์อย่างรุนแรง ถุงลมนิรภัยเปิดออกทันทีที่รถชน

ในขณะนั้นเอง เจเรมี่ก็โอบรัดแขนของเขาแน่นยิ่งขึ้นเพื่อปกป้องเมเดลีน

เมื่อได้ยินเสียงคร่ำครวญที่ดูอ่อนแอและแสนเจ็บปวดของเมเดลีน เจเรมี่จึงไม่สนใจอาการบาดเจ็บของเขา และลืมตาซึ่งเต็มไปด้วยความกังวลเพื่อสังเกตอาการของเมเดลีน

อย่างไรก็ตาม เมื่อทำเช่นนั้นเขาก็เห็นว่าคิ้วกำมะหยี่ของเมเดลีนเริ่มขมวดแน่น และใบหน้าของเธอก็ซีดเซียว

สิ่งที่ทำให้เขาหงุดหงิดใจยิ่งกว่าเดิมคือ หัวของเมเดลีนที่ถูกห้อยไว้อย่างอ่อนแรง พร้อมทั้งดวงตาของเธอที่ปิดสนิท

จิตใจของเจเรมี่เคว้งคว้างอยู่ครู่หนึ่ง รู้สึกราวกับว่าหัวใจของเขาตกลงไปในขุมนรก ดวงตาของเขาเบิกกว้างขณะที่มือ ซึ่งเปื้อนไปด้วยเลือดเพราะถูกบาดโดยกระจกหน้าต่างของรถ ก็ได้ประคองใบหน้าที่ซีดเซียวของเมเดลีนไว้

“ลินนี่? ลินนี่!” เขาร้องเรียกเมเดลีนด้วยความตื่นตระหนก “ลินนี่ ตื่นขึ้นสิ อย่าพึ่งหลับนะ ลินนี่!”

ขนตาของเมเดลีนไหวระริกหลังจากได้ยินเสียงกรีดร้องของเขา

ดวงตาสีเข้มของเจเรมี่ ซึ่งคลอหน่วยไปด้วยน้ำตามีประกายแสงเปล่งวาบอยู่ภายใน คิ้วของเขาขมวดลงลึก ขณะที่เขาพยายามเรียกเมเดลีนที่ยังฟื้นตัวไม่เต็มที่ “ลินนี่ อย่าพึ่งหลับนะ”

เมเดลีนยกเปลือกตาขึ้นด้วยความอ่อนแรง แต่สุดท้ายเธอก็ไม่สามารถลืมตาขึ้นมาได้

ด้วยนัยน์ตาที่เริ่มจะหรี่ลงทุกที ใบหน้าอันบอบบางของเธอเต็มไปด้วยความวิตกกังวลและความกลัว ทันใดนั้นความทรงจำในจิตใจของเธอดูเหมือนจะยุ่งเหยิงในทันที มันนำเธอย้อนเวลากลับไปยังเวลาเมื่อนาน นานมาแล้ว

“ลินนี่ อย่าหลับนะ ได้โปรด อย่าทิ้งผมไปอีกเลย ลินนี่!” ดวงตาของเจเรมี่เป็นสีแดงก่ำพร้อมทั้งน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้มของเขา และไหลหยดลงบนใบหน้าที่ซีดเผือดของเมเดลีน

จากนั้นริมฝีปากสีชมพูของเมเดลีนก็ขยับ “เจเรมี่ เจซ…”

เจเรมี่สะดุ้งในทันใด ขณะที่น้ำตาไหลอาบแก้ม “ลินนี่ นี่ผมเองเจเรมี่ ผมคือเจซของคุณไง ลินนี่ ได้โปรดอย่าพึ่งหลับนะ อย่าทิ้งผมไปอีกเลย ไม่!”

เขาโอบร่างเมเดลีนให้เข้ามาใกล้ด้วยการรั้งคอของเธออย่างตื่นตระหนก และสูดกลิ่นหอมของร่างกายของเธอเข้าไป เพราะกลัวว่าเธอจะหนีจากชีวิตของเขาไป ถ้าเขาไม่ได้กอดเธอไว้แน่นในเวลานี้

“ลินนี่ ลินนี่…” เขากระซิบเบา ๆ “อย่าทิ้งผมไปอีกเลย ลินนี่…”