บทที่ 547

เมเดลีนถามด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อและค่อย ๆ มองไปที่เจเรมี่

ในความคิดของเธอตอนนั้น ผู้ชายคนนี้คือคนเธอรัก แต่เขาไม่เคยรักเธอตอบ อันที่จริงเขาเกลียดเธอด้วยซ้ำ

เจเรมี่เห็นการจ้องมองของเมเดลีนที่รู้สึกกระวนกระวายใจ เขาจับมือเธอและมองเธอด้วยความรัก “ลินนี่ ไม่ต้องกลัวฉันนะ ฉันจะไม่ทำอะไรให้เธอเสียใจอีกแล้ว”

เมเดลีนจ้องมองไปที่เจเรมี่อย่างว่างเปล่า ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำพูดเหล่านั้นจะออกมาจากปากของเขา

เมื่อไม่นานมานี้ เขาเคยโกรธและโมโหเธอมาก่อน โดยที่เขาได้บีบคอเธอแล้วยังบอกว่าเขาต้องการล้างแค้นให้เมเรดิธ ดวงตาที่เย็นเยียบของเขาเหมือนจะแทงทะลุเข้ากระดูกของเธอด้วยดวงตาคู่นั้นที่เหมือนน้ำแข็ง แต่ตอนนี้...

“เจเรมี่ นายโอเคไหม?” เมเดลีนรู้สึกกังวล

เจเรมี่มองเธอด้วยความเจ็บปวดในอก “ลินนี่ ฉันผิดเอง ฉันไม่ควรเชื่อคำโกหกของเมเรดิธเลย ฉันทำผิดต่อเธอมาก ฉันไม่ควรทำร้ายหัวใจของเธอครั้งแล้วครั้งเล่า”

ดวงตาของเมเดลีนเป็นประกาย “เจเรมี่ นายกำลังจะบอกว่าในที่สุดนายก็เชื่อฉันแล้วงั้นเหรอ? นายเชื่อว่าฉันไม่ได้ทำร้ายเมเรดิธใช่ไหม?” เธอถามเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ด้วยความปรารถนาที่จะได้รับความเชื่อใจและความเข้าใจในดวงตาของเธอ

เจเรมี่รู้สึกผิดในใจอย่างมากอีกครั้ง

หัวใจของเขาเจ็บปวดยิ่งกว่าเดิม แต่ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความมุ่งมั่น “ลินนี่ ฉันเชื่อเธอแล้ว ต่อไปนี้ฉันจะเชื่อทุกคำที่เธอพูด ยกโทษให้ฉันกับเรื่องที่ผ่านมาด้วยนะ ได้โปรด ให้ฉันชดใช้ให้เธอได้ไหม?”

ดวงตาของเมเดลีนเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำในขณะที่น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาของเธอ

ขณะที่เธอมองเข้าไปในดวงตาที่เคร่งขรึมและจริงจังของเจเรมี่ เธอพยักหน้า “ตกลงค่ะ”

เจเรมี่คิดว่าเขาจะมีความสุขหลังจากได้รับการให้อภัยจากเธอ แต่ในใจของเขายังคงมีความเจ็บปวดและความเกลียดชังเป็นสิบเท่าอยู่

เขาเจ็บปวดแทนเมเดลีนและความเกลียดชังก็มุ่งไปที่ตัวเขาเอง

ทำไมเธอต้องยกโทษให้คนอย่างเขา ที่ได้ทำเรื่องเจ็บปวดทั้งหมดที่เธอต้องทนเพราเขาด้วย?

เธอมีความรักให้เขามากแค่ไหน ถึงได้รักเขาโดยไม่ลังเลเลย?

จู่ ๆ มีสายโทรเข้ามาหาเขา แม้ว่าจะเป็นหมายเลขโทรศัพท์ที่เขาไม่รู้จัก แต่เจเรมี่ก็พอจะเดาได้ว่าเป็นใคร เขาตัดสินใจปิดเครื่อง เพราะต้องการใช้เวลาอยู่กับเมเดลีนตามลำพัง