บทที่ 548

เมื่อถึงจุดนั้น น้ำตาที่ก่อตัวขึ้นในดวงตาของเจเรมี่ก็ทำให้การมองเห็นของเขาพร่ามัวไปหมด

เขาเห็นว่าดวงตาของเมเดลีนเองก็เริ่มเป็นสีแดงพร้อมน้ำตาที่เอ่อล้นออกมา

“ยัยสารเลวที่แกล้งทำเป็นฉันคือเมเรดิธใช่ไหม?” เมเดลีนถามออกมาดัง ๆ กับสิ่งที่เธอเดา

เจเรมี่พยักหน้าเล็กน้อยด้วยความเสียใจ “ฉันขอโทษนะ ลินนี่ ฉันทำให้เธอต้องทนทุกข์ทรมาน”

เขาโอบกอดเธอด้วยความจริงใจ ความรัก และคำขอโทษ

เมเดลีนเอนตัวไปพิงที่หน้าอกของเจเรมี่ และน้ำตาของเธอก็ไหลอาบแก้มออกมา “เหตุผลที่นายปฏิบัติต่อเมเรดิธเป็นอย่างดี ก็เพราะนายคิดว่าเธอเป็นฉัน…”

เธอเม้มริมฝีปากในขณะที่น้ำตายังคงไหลออกมา “ถึงแม้จะเป็นคำพูดที่ไร้เดียงสา ที่ฉันเคยพูดไว้ แต่นายก็จริงจังและรักษาคำสัญญาพวกนั้นไว้ ฉันมีความสุขมากจริง ๆ”

เมเดลีนไม่ได้โทษเขาสำหรับสิ่งที่เขาทำและนั่นทำให้เจเรมี่รู้สึกแย่ลงไปอีก

เธอควรจะโทษเขาด้วยซ้ำ แม้ว่าเขาได้เลือกผิดคน เขาก็ไม่ควรใจร้ายกับเธอมากนัก และไม่ควรหลอกตัวเอง ที่ตกหลุมรักเธอหลังจากพบเธออีกครั้ง

ถ้าเขาย้อนเวลากลับไปได้ เขาจะเลือกย้อนเวลากลับไปในวันที่พวกเขาพบกันอีกครั้งในมหาวิทยาลัย

เขาจะไม่ปิดบังความจริงที่ว่าเขาชอบเธอ

เขาจะไม่มีวันทำให้ผู้หญิงที่เขาสัญญาไว้ผิดหวังเป็นอันขาด

ถึงกระนั้น เขาก็รู้สึกขอบคุณจริง ๆ ไม่ว่าคนที่เขาพบจะเป็นเด็กสาวหรือผู้หญิงที่ตามหา เธอกลับเป็นคน ๆ เดียวกัน ผู้หญิงคนเดียวกันที่ทำให้หัวใจของเขาสั่นไหว

อย่างไรก็ตาม เขาได้สูญเสียเวลาทั้งหมดที่มีกับเธอไป

เรื่องทั้งหมดตั้งแต่ต้น ทั้งเมเดลีนและเขาถูกเมเรดิธบงการ

เจเรมี่ไม่รู้เลยว่าเมเดลีนจะสูญเสียความทรงจำไปนานแค่ไหน แต่เขาดีใจจริง ๆ ที่พบว่าเธอยังคงรักและห่วงใยเขาอยู่

เขาหวังอย่างเห็นแก่ตัวอยู่ครู่หนึ่ง ว่าบุคลิกและความทรงจำนี้ของเมเดลีนยังคงตกอยู่ในช่วงเวลาที่เธอรักเขาอย่างสุดซึ้ง