บทที่ 550

เธอหายไปถึงสองวันเลยเหรอ?

ทำไมเธอถึงไม่มีความทรงจำว่าเธอได้หายตัวไปในช่วงสองวันที่ผ่านมาเลย?

เธอจำได้เพียงว่าเจเรมี่ดึงเธอออกไปที่หน้าห้างและเธอได้เห็นอุบัติเหตุทางรถยนต์ หลังจากนั้นจู่ ๆ เธอก็มาอยู่ที่นี่

เจเรมี่ยังคงยืนอยู่ที่เดิมโดยไม่ขยับไปไหน ในขณะที่เขาเฝ้าดูเฟลิเป้ค่อย ๆ เดินหายไปพร้อมกับเมเดลีนที่สุดปลายถนนซึ่งพลุกพล่านไปด้วยผู้คนในที่แห่งนี้

สัมผัสของความกังวลใจและความหึงหวงเธออย่างบ้าคลั่ง ค่อย ๆ ไหล่บ่าออกมาในดวงตาที่อ้างว้างของเขา

‘ลินนี่ ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอให้หลุดมือไปจากฉันอีก

‘ไม่ยอม’

…

เมเดลีนเดินตามเฟลิเป้กลับไปที่อพาร์ตเมนต์

ในระหว่างทางกลับ เมเดลีนยังคงถือที่คั่นหนังสืออยู่ในมือ คำพูดของเจเรมี่ยังคงดังก้องอยู่ในใจของเธอ “ลินนี่ ถ้าเธอยังเก็บที่คั่นหนังสือนี้ไว้ แสดงว่าเธอยังห่วงใยฉันอยู่ลึก ๆ ในใจ”

‘ที่คั่นหนังสือนี้เกี่ยวอะไร?’

หลังจากกลับมาถึงที่พักแล้ว เมเดลีนถามคำถามอย่างตรงไปตรงมากับเฟลิเป้ เพื่อดับความสงสัยในใจของเธอว่า “เฟลิเป้ ฉันเคยมีเรื่องราวความหลังเก่า ๆ กับเจเรมี่ไหม? ความจำเสื่อมของฉันมีส่วนเกี่ยวข้องกับเขาบ้างหรือเปล่า?”

เฟลิเป้ดูประหลาดใจเมื่อได้ยินเช่นนั้นและยิ้มอย่างขมขื่น “ดูเหมือนว่าผมต้องสารภาพกับคุณแล้วล่ะ”

“เฟลิเป้?”

“ใช่แล้วล่ะ วีล่า ความทรงจำที่หายไปของคุณเกี่ยวข้องกับคนคนนั้นจริง ๆ” เฟลิเป้ยอมรับอย่างตรงไปตรงมา

จังหวะการเต้นของหัวใจเมเดลีนดังขึ้นทั่วทุกแห่งของร่างกาย เมื่อเธอจำได้ว่าเจเรมี่บอกเธอว่าเขาคือสามีของเธอ เมเดลีนถามด้วยน้ำเสียงประหม่ามากขึ้นว่า “แล้วเราเคยแต่งงานกันมาก่อนหรือเปล่า?”

“คุณเคยแต่งงานมาก่อนจริง ๆ แต่คุณไม่เคยรักเขาเลย เขามักจะโหดร้ายกับคุณมากจนคุณเกลียดเขา นั่นคือเหตุผลที่คุณเกลียดไปจนถึงกระดูกของเขาเลยล่ะ