บทที่ 551

เมเดลีนขัดขืนทันทีและเอาศอกไปกระแทกคนข้างหลังเธอ

ชายคนนั้นไม่ได้ขัดขวางการโจมตีของเธอ แต่ยังคงโอบแขนไว้รอบตัวเธอ “ลินนี่ นี่ฉันเอง”

เสียงทุ้มนุ่มนวลของชายคนนั้นดังเข้ามาในหูของเธอ

เมเดลีนถึงกับผงะไปชั่วครู่ เธอได้สูดกลิ่นหอมของไม้ซีดาร์ที่คุ้นเคย

“ลินนี่ ไม่ต้องกลัว ผมจะไม่ทำร้ายคุณ ผมแค่ไม่ต้องการให้คุณตัดสินใจกับสิ่งที่คุณจะต้องเสียใจไปตลอดชีวิต” เจเรมี่พูดออกมาเบา ๆ ด้วยคำขอร้องที่สุภาพจากน้ำเสียงของเขา “ได้โปรด ไปกับผมได้ไหม?”

คิ้วที่สวยงามของเมเดลีนขมวดชนกัน “ปล่อยฉันก่อน”

เมื่อเจเรมี่ได้ยินสิ่งที่เธอพูด เขาก็ปล่อยเธอไปทั้ง ๆ ที่เขาไม่เต็มใจ

เมเดลีนหันกลับมาและเห็นใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ประชิดเธอมาก ไฟในดวงตาของเธอก็ลุกโชนขึ้นในทันที

เขาเห็นเปลวไฟแห่งความเกลียดชังในดวงตาของเมเดลีนโดยไม่คาดคิดและรู้สึกตกใจเล็กน้อย

ท่าทางที่แสดงออกของอารมณ์เธอในขณะนั้นมีเพียงแค่ความเกลียดเขาและอยากหลีกเลี่ยงออกจากเขา เหตุใดเธอถึงได้มีความเกลียดชังที่รุนแรงได้ขนาดนี้กัน?

เขาไม่ได้คิดอะไรมากและคว้ามือของเมเดลีนไว้ “ลินนี่ อย่าแต่งงานกับเฟลิเป้เลยนะ เขาไม่ใช่คนที่คุณเห็นแบบผิวเผินอยู่ตอนนี้ เขาแค่หลอกใช้คุณ แล้วคุณก็ไม่ได้รักเขาด้วย คุณจะเสียใจที่แต่งงานกับเขา...”

เพียะ!

ก่อนที่เจเรมี่จะพูดจบประโยค เขาถูกขัดจังหวะด้วยการถูกตบอย่างกะทันหันจากเมเดลีน

เธอไม่ได้แสดงความเมตตาใด ๆ ต่อเขาเลย และตบแก้มเขาอย่างแรง

ใบหน้าที่หล่อเหลาของเจเรมี่ดูสับสนในทันที

ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่รู้สึกโกรธ แม้ว่าผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเขาจะแทงเขาด้วยมีด เขาก็จะไม่ยอมปล่อยเธอไป

“เสียใจที่แต่งงานกับเฟลิเป้อย่างนั้นเหรอ? นายส่องกระจกแล้วหรือยัง? ไม่ใช่ว่าฉันควรจะเสียใจที่แต่งงานกับนายเหรอ?” เมเดลีนถามอย่างเย็นชา

เจเรมี่มองเธอด้วยดวงตากลมโตของเขา สิ่งที่เขาเห็นคือใบหน้าและดวงตาที่เย็นชาของเธอ

“ลินนี่?”

“หุบปาก” เมเดลีนตวาดด้วยความโกรธ “อย่ามาแสร้งทำเป็นแสดงความรักต่อหน้าฉัน เฟลิเป้บอกทุกอย่างกับฉันแล้ว ไอ้คนขี้ขลาดไร้มนุษยธรรม!”