บทที่ 552

เจเรมี่รู้สึกราวกับว่าเขากำลังจะเป็นบ้า และในตอนนี้ความสงบตั้งแต่แรกของเขาก็กำลังถูกโยนทิ้งออกไปนอกหน้าต่าง

เขากอดเมเดลีนเหมือนคนบ้าและยังคงยืนกรานว่า “ไม่นะ ลินนี่! เธอไม่ได้รักเฟลิเป้ เธอรักฉัน! ตั้งแต่ครั้งแรกที่เราพบกันตอนเด็ก ๆ ฉันเป็นผู้ชายคนเดียวที่อยู่ในใจของเธอ!”

เมเดลีนผลักเขาออกไปอย่างแรง “ปล่อยฉันนะ เจเรมี่! ฉันไม่เคยตกหลุมรักไอ้คนขี้ขลาดและเลือดเย็นอย่างนาย! ปล่อยฉัน!”

วื้ดดด!

ม่านของห้องลองเสื้อผ้าได้ถูกเปิดออกอย่างกะทันหัน

เมื่อเอวาและเอโลอิสได้ยินเสียง พวกเธอก็รีบเข้ามา และเมื่อเห็นเจเรมี่โอบเมเดลีนอยู่ ทันใดนั้นพวกเธอก็รีบเปิดม่าน แล้วเอวาก็รีบเข้าไปเพื่อดึงเขาออกไปในทันที

“เจเรมี่ ไอ้คนถ่มถุย! นายมาทำอะไรที่นี่? ปล่อยแมดดี้เดี๋ยวนี้ ปล่อยเธอ!”

เอวาตวาดเขาและผลักเจเรมี่ออกไปด้วยสุดกำลังที่มี

“ไอ้คนขยะ! เมื่อไหร่นายจะเลิกทรมานแมดดี้สักที!”

เจเรมี่ตะลึงกับการดุของเอวา

‘ทรมาน’

เขาทรมานเธอเหรอ?

ไม่นะ

เขาสัญญาไว้ว่าจะไม่ทรมานเธอ

เมื่อเอวาเห็นว่าเจเรมี่อยู่ในความรู้สึกที่สับสนมึนงง เธอก็ผลักเขาออกไปและปกป้องเมเดลีนไว้ข้าง ๆ เธอ “แมดดี้ เธอไม่เป็นไรใช่ไหม? ทำไมไอ้คนเลวคนนี้ถึงมาอยู่ที่นี่ได้?”

เมเดลีนจ้องไปที่เจเรมี่ “ฉันก็ไม่รู้ว่าเขาเข้ามาได้ยังไง ฉันไม่อยากเจอเขาอีก”

“นายได้ยินแล้วใช่ไหม เจเรมี่? แมดดี้ไม่อยากเจอนายอีก ออกไปจากที่นี่ซะ!” เอวาดุด่าว่าเขาอย่างตรงไปตรงมาและไม่ให้เจเรมี่พูดหลบเลี่ยงได้

หลังจากถูกเอวาตวาด จู่ ๆ เจเรมี่ก็เดินเข้ามาหาเธอ “เธอเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของลินนี่ ถูกต้องไหม? ช่วยบอกเธอให้หน่อยสิ ว่าเธอรักใครตลอดหลายปีที่ผ่านมา”

ความกระวนกระวายใจในตอนนี้ของเจเรมี่ทำให้เอวาประหลาดใจ