บทที่ 560

หลังจากได้ฟังความคิดเห็นจากหมอแล้ว สีหน้าของเจเรมี่ก็สลดลง เพราะเขาไม่อยากยอมรับความเสี่ยงนี้เลย

เขากลัวว่าไม่เพียงแต่เมเดลีนจะไม่ดีขึ้น แต่เธอจะลืมเรื่องทุกอย่างที่มีเขาอยู่ไปตลอดกาล

เขาอยากให้เธอเกลียดเขา มากกว่าที่จะลบความทรงจำของเธอไปตลอดกาล

ระหว่างทางกลับบ้าน เจเรมี่ได้รับข้อความจากอดัม เมื่อกี้นี้มีบางอย่างที่ไม่สะดวกจะพูดออกมาในห้องตรวจ ยิ่งไปกว่านั้นแล้ว ก็ไม่ควรให้เมเดลีนรู้เรื่องนี้ด้วย

ข้อความของอดัมที่ส่งถึงเจเรมี่บอกว่า เมเดลีนกำลังมีโรคสองบุคลิก ในบุคลิกหนึ่งของเธอคือคนที่รักเจเรมี่ ขณะที่อีกบุคลิกหนึ่งกำลังโกรธเคืองเขามาก ทั้งสองบุคลิกของเธอไม่ได้มีความเข้าใจตรงกันเลย และมันต่างกันสุดขั้ว เฉพาะในบางสถานการณ์เท่านั้นที่จะแสดงบุคลิกเฉพาะของเธอเองออกมา

เจเรมี่รับรู้ถึงสถานการณ์บางอย่างที่อดัมพูดถึง

มันรู้สึกเหมือนถูกต่อยเข้ามาอย่างจัง หรือจู่ ๆ ก็มีเสียงกระแทกเข้ามาอย่างกะทันหัน

วิธีเดียวที่จะทำให้เมเดลีนฟื้นตัวได้ดีคือการปลุกบุคลิกที่โดดเด่นในตัวของเธอออกมา

เจเรมี่อ่านข้อความนั้นแล้วหันไปมองเมเดลีน

ความคิดที่เห็นแก่ตัวแวบเข้ามาในจิตใจของเขา เขาต้องการให้เมเดลีนลืมเรื่องเลวร้ายในอดีตไปตลอดกาลนับแต่นั้นมา เขาอยากให้เธอมีแต่ความสุขในชีวิต

“เจเรมี่ ฉันอยากไปเยี่ยมคุณปู่ เราไปเที่ยวบ้านเก่ากันเถอะ” จู่ ๆ เมเดลีนก็พูดเสนอเรื่องนี้ออกมา

เจเรมี่หยุดชะงักแล้วอธิบาย “ลินนี่ มีการเปลี่ยนแปลงบางอย่างเกิดขึ้นในบ้านหลังเก่า และมีคนอื่นซื้อบ้านหลังนั้นไปแล้ว ตอนนี้คุณปู่ก็ป่วย ๆ ด้วย”

หลังจากได้ยินเรื่องนี้ เมเดลีนก็ตกตะลึง “แล้วตอนนี้คุณปู่อยู่ที่ไหน? เจเรมี่ พาคุณปู่กลับไปที่บ้านของเราเถอะ ฉันอยากดูแลเขา”

เจเรมี่รู้สึกประหลาดใจกับคำพูดเหล่านั้น แต่ไม่นาน เขาก็พยักหน้าด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน “ได้เลย เราจะไปหาคุณปู่และให้เขากลับมาอยู่กับเรา”

ผ่านไปสิบนาที รถของเขาก็หยุดที่อาคารที่อยู่ จากนั้นเขาก็พาเมเดลีนขึ้นไปบนอาคาร

คาเลนได้มอบหน้าที่เช็ดตัวผู้อาวุโสให้กับอีวอนเป็นคนดูแล ขณะที่เธอกำลังจะออกไปซื้อของ เธอก็เห็นเจเรมี่และเมเดลีนเดินเข้ามาหาเธอ พวกเขาทั้งคู่แสดงท่าทางสนิทสนม

เธอคิดว่าตัวเธอเองได้เห็นภาพลวงตา เธอเลยขยี้ตาอีกครั้ง เพียงเพื่อจะได้เห็นร่างทั้งสองที่ใกล้เข้ามาอย่างชัดเจน

คาเลนกำลังจะดุด่าและสาปแช่งเมเดลีน แต่ทว่า เมเดลีนกลับเห็นเธอและร้องตะโกนว่า “คุณแม่คะ”

???