บทที่ 562

อีวอนดึงคาเลนเอาไว้และแสร้งทำหน้ากังวลใจ แต่เธอกลับยิ้มเยาะในใจ

เธอรู้ดีกว่าคาเลนจะสร้างปัญหาให้เมเดลีน อย่างไรก็ตามสุดท้ายพวกเธอก็มาถึงโรงพยาบาล

คาเลนรู้ถึงอาการป่วยของเมเดลีนผ่านการเช็คข่าวสารบนอินเทอร์เน็ต

หลังจากที่ได้รู้รายละเอียดเกี่ยวกับอาการของเธอแล้ว คาเลนก็หัวเราะออกมา “ฮ่าฮ่า ดูเหมือนว่านังสารเลวนั่นจะสูญเสียความทรงจำไปจริง ๆ ไม่แปลกใจเลยที่ก่อนหน้านั้นเธอทักทายฉันในฐานะ ‘คุณแม่’ อย่างสุภาพ เธอกลับมาอยู่ในสภาพที่โง่เขลาอีกแล้วสินะ!”

คาเลนรู้สึกว่าโอกาสของเธอมาถึงแล้ว เธอรีบกลับไปเก็บของและออกจากบ้าน จากนั้นเธอตรงไปที่เรือนหอของเจเรมี่และเมเดลีน

เมื่อเธอลงจากรถแท็กซี่ เธอก็สังเกตเห็นเจเรมี่ขับรถออกจากวิลล่า

ส่วนเมเดลีนกำลังทำความสะอาดร่างของผู้อาวุโสอย่างพิถีพิถันและห่มผ้าให้เขา

เธอได้ยินเสียงกริ่งประตูดังขึ้นในขณะที่เธอกำลังจะเอ่ยปากพูดกับผู้อาวุโส

เธอเปิดประตูออกและพบว่าทั้งคาเลนและอีวอนยืนรออยู่ที่หน้าประตูบ้าน

“คุณแม่?” เมเดลีนเรียกเธออย่างสุภาพ “มาทำอะไรที่นี่คะ?”

คาเลนกลอกตามองเมเดลีน “บ้านหลังนี้เป็นของลูกชายฉัน ในฐานะที่แม่เป็นของเขา ฉันมาที่นี่เมื่อไหร่ก็ได้ที่ฉันต้องการ! ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันจะอยู่ที่นี่กับอีวอน การที่เธอคอยรับใช้ผู้อาวุโส เธอก็ควรจะรับใช้อีวอนและฉันด้วย”

อีวอนเลิกคิ้วขึ้นแล้วพูดว่า “เมเดลีน ทำไมเธอยังมายืนเฉยแบบนี้ล่ะ? ยกกระเป๋าของพวกเราขึ้นมาและจัดหาห้องให้พวกเราสองคนซะ!”

อีวอนเดินกระแทกไหล่ของเมเดลีนผ่านเข้ามาในบ้านอย่างเย่อหยิ่ง

เมเดลีนละสายตาจากทั้งสองคนไปยังกระเป๋าใบใหญ่สองใบที่อยู่หน้าประตู

“ว้าว บ้านหลังใหญ่มาก สวยมาก!” อีวอนรู้สึกประทับใจทันทีที่เธอเข้ามา เธอต้องการที่จะครอบครองบ้านหลังนี้ โดยคิดว่าผู้หญิงอย่างเมเดลีนไม่เหมาะกับเจเรมี่

คาเลนเคยแวะมาที่นี่สองสามครั้ง ดังนั้นเธอจึงไม่ประหลาดใจนัก เธอทรุดตัวลงบนโซฟาอย่างสบายใจเฉิบ และรู้สึกสบายใจเมื่อเห็นเมเดลีนลากกระเป๋าเดินทางของเธอเข้ามา