บทที่ 565

เขามองดูเธอด้วยความกังวลใจ

แต่เมเดลีนกลับส่ายหัว เธอหลุบดวงตาที่ที่มีเสน่ห์ของเธอต่ำลง

เจเรมี่เข้าใจได้ถึงท่าทางของเมเดลีน

การปฏิบัติต่อเธออย่างโหดเหี้ยมที่ด้านหลังของเธอได้ทิ้งร่องรอยไว้ในหัวใจของเธอ ในตอนนี้เขารู้สึกได้ว่าเธอกลัว

เจเรมี่กอดเมเดลีนไว้แน่นเมื่อนึกถึงเรื่องนี้

‘ผมขอโทษ ลินนี่ ผมขอโทษ…’

เขาหันมาเผชิญหน้ากับเธอและขอโทษเธอในใจ

“วันนี้เรายุ่งกันทั้งวัน คุณคงเหนื่อยมาก ลินนี่ เราพักผ่อนกันเถอะ” เจเรมี่ระงับความร้อนในร่างกายของเขาและผล็อยหลับไปพร้อมกับเมเดลีนที่อยู่ในอ้อมแขนของเขา

เจเรมี่รู้สึกว่าตัวเองกำลังฝันดี เขาได้แต่หวังว่าความฝันนี้จะคงอยู่กับเขาตลอดไปนานแสนนาน

ถ้าเป็นไปได้ เขาก็ไม่อยากตื่นขึ้นมาเลย

…

วันถัดมา

เมเดลีนตื่นเช้าเพื่อมาช่วยเตรียมตัวให้เจ้าตัวเล็ก ก่อนที่เธอจะไปทำอาหารเช้า

หลังจากทำอาหารเช้าเสร็จ เธอเช็ดตัวให้ผู้อาวุโสและป้อนอาหารเช้าให้เขา

เจเรมี่ตื่นขึ้นเมื่อรับรู้ว่าเมเดลีนไม่ได้นอนอยู่ข้าง ๆ เขา เขาลุกออกจากเตียงและรีบออกจากห้องไป เมื่อเขาเห็นเธอและผู้อาวุโสอยู่ในห้องรับประทานอาหาร ความตื่นตระหนกของเขาก็หายไป

เขากลัว เขากลัวว่าเมเดลีนจะกลับไปเป็นเมเดลีนคนเดิม คนที่เกลียดชังเขา