บทที่ 566

เมเดลีนพยักหน้าเบา ๆ แล้วเดินเข้าไปในครัว

คาเลนและอีวอนมองหน้ากันก่อนจะยิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย

“ป้าคาเลน ดูเธอสิ เธออ่อนน้อมถ่อมตนมาก ถ้าไม่ใช่เพราะพี่เจเรมี่ปกป้องเธออยู่ เธอก็เป็นได้แค่เศษขยะ!”

“ฮึ ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่เจเรมี่ ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอเข้ามาในบ้านนี้เด็ดขาด!” คาเลนเยาะเย้ย “รอดูได้เลย สิ่งที่น่าสนใจกำลังจะเกิดขึ้น”

คาเลนพูดแล้วเดินเข้าไปในครัว เมื่อเธอเห็นเมเดลีนยุ่งกับการเตรียมการ เธอก็พูดเร่งออกมา “เร็วเข้า อยากให้ฉันหิวตายรึไง? นี่เหรอที่เธอจะมาเป็นลูกสะใภ้ของฉัน? เธอยืดยาดมาก ฉันล่ะสงสัยว่าทำไมเจเรมี่ถึงอยากแต่งงานกับเศษขยะอย่างเธอนัก!”

“ทั้งหมดเป็นเพราะผู้หญิงหน้าไม่อายคนหนึ่งปีนขึ้นไปบนเตียงของพี่เจเรมี่ ถ้าไม่ใช่แบบนั้น ต่อให้ขอทานข้างถนนก็ไม่ต้องการผู้หญิงอย่างเธอ” อีวอนพูดอย่างประชดประชัน

ถึงอย่างนั้นเมเดลีนก็ทำเหมือนว่าเธอไม่ได้ยินเสียงของพวกเขาและทำหน้าที่ของเธอต่อไป

ประมาณสิบนาทีต่อมา เธอก็ทำอาหารเช้าเสร็จตามความปรารถนาของคาเลน

หลังจากที่เธอนั่งลงบนโต๊ะอาหาร เธอก็เริ่มสร้างปัญหาอีกครั้ง

เธอใช้ส้อมและมีดหั่นไข่เป็นชิ้น ๆ “นี่มันไข่อะไรเนี่ย? เธอทำอะไรของเธอ? ฉันบอกว่าฉันต้องการไข่ยางมะตูม เธอไม่ได้ยินเหรอ? แล้วทำไมวาฟเฟิลถึงไหม้ขนาดนี้? เธอไม่รู้หรือไงว่าฉันไม่กินอาหารไหม้? มันจะทำให้เป็นมะเร็ง! เธอจะฆ่าฉันรึไง?”

เมเดลีนยิ้มและอธิบายอย่างอดทน “คุณแม่คะ ไข่นี้คือไข่ยางมะตูมและสิ่งที่อยู่บนวาฟเฟิลคือแยมบลูเบอร์รี่ค่ะ มันไม่ได้ไหม้นะคะ ฉันทำทุกอย่างตามความต้องการของคุณเลย”

“เธอเรียกใครว่า ‘คุณแม่’? ใครคือแม่ของเธอ? เธอคิดว่าเธอมีคุณสมบัติดีพอที่จะเป็นลูกสะใภ้ของฉันงั้นเหรอ?” คาเลนโยนมีดและส้อมลงบนโต๊ะ

เมื่ออีวอนเห็นเหตุการณ์ดังกล่าว เธอจึงพูดขึ้น “พูดสิ หูหนวกรึไง? คุณป้าคาเลนสั่งนมแพะให้ฉัน ไม่ใช่นมวัว! ทำไมเธอยังเอานมวัวมาให้ฉันอีก เธอไม่รู้เหรอว่าฉันแพ้นมวัว? เธออยากให้โรคภูมิแพ้ฉันขึ้นรึไง? เธอมันสารเลว!”

เมเดลีนขมวดคิ้ว “นี่คือนมแพะนะ”

“ถ้าอีวอนบอกว่ามันคือนมวัว มันก็คือนมวัว!” คาเลนยื่นมือออกมาหยิบแก้ว ทันใดนั้น เธอเขวี้ยงมันใส่เท้าของเมเดลีน

เพล้ง! เสียงแก้วแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ของเหลวสีขาวไหลทะลักไปทั่วพื้น