บทที่ 567

“...” อีวอนตกใจเมื่อได้ยินแบบนั้น

คาเลนก็ตกใจกับสิ่งที่เธอเห็นเช่นกัน เธอดึงสติตัวเองกลับมาอีกครั้งหลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง “อีวอน!”

เธอต้องการช่วยอีวอน แต่เมเดลีนกลับมาขวางเธอไว้ เธอคำรามด้วยความโกรธ “นังเศษขยะ ไปให้พ้น!”

“เศษขยะ?” เมเดลีนจ้องมองเธออย่างเย็นชา

คาเลนตกใจเมื่อเธอเห็นสายตาที่เฉียบคมของเมเดลีน แววตาที่เหมือนกับตอนที่เมเดลีนเปิดเผยตัวตนของเธอ “เมเดลีน ธะ… เธอ...”

“ทำไม? คุณพยายามจะข่มขู่ฉันตอนเจเรมี่ไม่อยู่เหรอ? คุณคิดว่าฉันคือเมเดลีนคนเก่าที่ยอมให้คุณทำอะไรกับเธอก็ได้งั้นเหรอ?”

อะไรกัน?

คาเลนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ จากนั้นเธอก็รู้สึกประหม่าเมื่อมองไปที่ใบหน้าของเมเดลีน

เมเดลีนมองดูเธออย่างเย็นชาขณะหยิบมีดและส้อม จากนั้นเธอก็จิ้มไข่ยางมะตูมของคาเลนขึ้นมาก่อนจะดันจานไปไว้ข้างหน้าเธอ

“กินทิ้งกินขว้างมันไม่ดีนะคะ แม่สามีที่รักของฉัน คุณต้องกินมันให้หมดนะ”

“...” คาเลนตกใจ แต่เธอยังไม่คิดว่าเธอเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ ใบหน้าของเธอเคร่งขรึมขึ้น แต่เธอกลับไม่กล้าที่จะทำตัวเย่อหยิ่ง

เมเดลีนจ้องมองใบหน้าของคาเลนอย่างสนุกสนาน คาเลนรู้สึกโมโห แต่เธอกลับไม่กล้าพูดอะไรออกมา จากนั้นเมเดลีนก็หันหน้าไปมองที่อีวอนซึ่งยังอยู่บนพื้น “ที่รัก ฉันขอถามเธออีกครั้งนะ บนพื้นนั่นนมแพะหรือนมวัว?”

อีวอนเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัว เธอไม่รู้ว่าเพราะอะไรเมเดลีนที่อ่อนแอและเปราะบาง จึงกลายเป็นคนที่เกรี้ยวกราดและข่มเหง

“ฉันถามเธอ ตอบฉันมาสิ นั่นนมแพะหรือนมวัว?” เมเดลีนถาม คำถามของเธอทำให้อีวอนตัวสั่นไปด้วยความกลัว

เธอพยักหน้าอย่างรวดเร็วด้วยใบหน้าที่หวาดกลัว “ชะ… ใช่ มัน.. มันคือนมแพะ!”

เมเดลีนขมวดคิ้วด้วยความอยากรู้ “โอ้? จริงเหรอ? เธอได้ลิ้มรสมันหรือยังล่ะ?”

“ฉันลอง! ฉันลองแล้ว!”

เมเดลีนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “ดีจังที่เธอชอบมัน ลุกขึ้นมากินข้าวเช้าได้แล้ว ทำความสะอาดด้วยหลังจากที่เธอกินเสร็จแล้ว เข้าใจไหม?”