บทที่ 569

เจเรมี่รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขารู้ว่าเฟลิเป้จะไม่ยอมให้เมเดลีนกลับมาง่าย ๆ

เขากังวลว่าเมเดลีนอาจจะถูกคุกคาม จากนั้นเขาก็ตามเมเดลีนเข้าไปในห้องของผู้อาวุโส

เมื่อเขาเห็นประตูปิดอยู่ เขารู้สึกลังเลก่อนที่จะเปิดประตูและเดินเข้าไปข้างใน

หลังจากที่เขาเปิดประตูเข้าไป เขาเห็นเมเดลีนกำลังเตรียมที่นอนให้ผู้อาวุโส เมื่อเห็นเขา เธอก็ส่งยิ้มให้

“เจเรมี่ คุณมาพอดีเลย ถึงเวลาที่คุณปู่จะต้องพักผ่อนแล้วค่ะ คุณควรช่วยพาเขาเข้านอนทีนะคะ”

เจเรมี่ทำตามที่เธอสั่ง เขาช่วยพยุงผู้อาวุโสขึ้นไปบนเตียงและห่มผ้าให้เขา

“คุณปู่พักผ่อนให้สบายนะครับ ลินนี่กับผมจะดูแลคุณปู่เอง คุณปู่จะหายดีในไม่ช้า” เจเรมี่ปลอบผู้อาวุโสด้วยท่าทีสุภาพ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

ผู้อาวุโสไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงกะพริบตาเพื่อตอบสนอง

เจเรมี่จับมือเมเดลีนไว้และออกจากห้องไปพร้อมกัน โดยไม่สนใจป้าและหลานสาวที่กำลังจ้องมองพวกเขาจากห้องนั่งเล่น เจเรมี่โอบเมเดลีนไว้และพาเธอออกไปเดินเล่นข้างนอก

เมเดลีนขมวดคิ้ว “เจเรมี่ ฉันอยากเข้าร่วมการแข่งขันออกแบบเครื่องประดับ ระดับนานาชาติของจีเอ็มเอ ที่กำลังจะจัดขึ้นเร็ว ๆ นี้ คุณก็รู้ว่าฉันเรียนการออกแบบเครื่องประดับมา ฉันว่าจะลองใช้โอกาสนี้เพื่อพิสูจน์ตัวเอง”

เจเรมี่รู้สึกท้อแท้เล็กน้อยหลังจากที่ได้ยินเรื่องนี้

เธอลืมไปว่าเธอคือ วีล่า ควินน์ ดังนั้นเธอจึงลืมไปว่าเธอเป็นนักออกแบบเครื่องประดับที่มีชื่อเสียงและเป็นที่ยอมรับอยู่แล้ว

“ฉันอยากอยู่บ้านและออกแบบเครื่องประดับคร่าว ๆ สักสองสามวัน ด้วยวิธีนี้ฉันจะยังสามารถดูแลคุณปู่ได้ด้วย คุณจะสนับสนุนฉันใช่ไหมคะ?”

เจเรมี่ส่งยิ้มที่เต็มไปด้วยความรักให้เธอ จากนั้นเขาก็พยักหน้า “แน่นอน ผมจะสนับสนุนภรรยาของผมอย่างเต็มที่ ตราบใดที่คุณมีความสุข ไม่ว่าคุณจะต้องการทำอะไร ผมจะคอยสนับสนุนคุณทุกอย่างและอยู่เคียงข้างคุณตลอดไป”

“ขอบคุณนะคะ เจเรมี่” เมเดลีนยิ้ม ลักยิ้มอันแสนหวานของเธอทำให้เขาไม่อาจละสายตาได้

“ช่างเป็นเรื่องบังเอิญจริง ๆ นะ เมเดลีน ฉันเองก็เข้าร่วมการแข่งขันด้วยเหมือนกัน!” อีวอนพูดขัดจังหวะ