บทที่ 579

หลังจากที่เธอได้ยินอย่างนั้น เมเดลีนก็จับที่หูถ้วยชาอย่างเหงาหงอย

เมื่อมองดูของเหลวในถ้วย เธออดไม่ได้ที่จะนึกถึงการจ้องมองด้วยสายตาอันอ่อนโยนของเจเรมี่เมื่อวันก่อน

เมื่อพิจารณาจากสายตาของเขา เมเดลีนไม่คิดว่าเขาเสแสร้ง

ด้วยเหตุผลบางอย่าง หัวใจของเธอก็เริ่มเต้นเร็วขึ้น

“วีล่า คุณคิดอะไรอยู่?”

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ” เมเดลีนกลับมามีสติและจิบชาของเธอ “ฉันจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นในช่วงเวลาระหว่างนั้น อย่างไรก็ตาม เจเรมี่ทำร้ายฉันในตอนนั้น เขายอมให้ผู้หญิงของเขาและคนในครอบครัวทำให้ฉันอับอายและดูถูกฉัน ฉันรู้ทั้งหมดเกี่ยวกับเรื่องนั้น ฉันจะแก้แค้นเขาอย่างแน่นอน”

ขณะที่เธอพูดแบบนี้ก็มีความขุ่นเคืองแสดงออกมาในดวงตาของเมเดลีน

เฟลิเป้มองดูท่าทางของเมเดลีนอย่างเงียบ ๆ ริมฝีปากของเขาแอบเผยรอยยิ้ม

“วีล่า ทำในสิ่งที่คุณต้องทำเถอะ ผมจะสนับสนุนและรอคอยคุณเอง”

“ขอบคุณนะคะ เฟลิเป้ ฉันรู้ว่าคุณคือคนเดียวที่ช่วยฉันตอนที่ฉันกำลังจะตาย”

เฟลิเป้แปลกใจมาก เขาไม่เคยบอกเรื่องนี้กับเธอเลยหลังจากที่เธอสูญเสียความทรงจำ และมีอาการจากความผิดปกติของตนเอง

“คุณรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร? มีใครบอกคุณเหรอ?”

เมเดลีนส่ายหัวราวกับว่าเธอกำลังครุ่นคิดอยู่ลึก ๆ “ฉันจำบางอย่างเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้ไม่ชัดเจนนัก บางทีฉันอาจไม่ได้สูญเสียความทรงจำทั้งหมดของฉันไป หรือบางทีฉันอาจแค่ลืมมันในตอนที่ฉันรู้สึกเจ็บปวด อย่างไรก็ตาม คุณช่วยฉันไว้ เฟลิเป้ ฉันจำได้นะคะ”

เธออธิบายและลุกขึ้นอย่างช้า ๆ

“ฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ”

“โอเค”

เฟลิเป้ยิ้มอย่างอบอุ่นและพยักหน้า อย่างไรก็ตามหลังจากที่เมเดลีนเดินหายไปจากสายตาของเขา รอยยิ้มก็หายไปจากใบหน้าของเขา

บุคลิกหลักของเมเดลีนค่อย ๆ ตื่นขึ้นมางั้นเหรอ?